حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ سُفْيَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَهُ رَجُلٌ يَا أَبَا عُمَارَةَ وَلَّيْتُمْ يَوْمَ حُنَيْنٍ قَالَ لاَ، وَاللَّهِ مَا وَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَلَكِنْ وَلَّى سَرَعَانُ النَّاسِ، فَلَقِيَهُمْ هَوَازِنُ بِالنَّبْلِ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى بَغْلَتِهِ الْبَيْضَاءِ، وَأَبُو سُفْيَانَ بْنُ الْحَارِثِ آخِذٌ بِلِجَامِهَا، وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " أَنَا النَّبِيُّ لاَ كَذِبْ أَنَا ابْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبْ"
Муҳаммад ибн Мусанно бизга айтди, Яҳё ибн Саъид бизга айтди, Суфёндан, у деди: Абу Исъҳоқ менга айтди, Баро розияллаҳу анҳудан, унга бир киши: «Эй Абу Умора, сизлар Ҳунайн куни (жангдан) юз ўгириб қочдингизми?», деди. У деди: «Йўқ, Аллаҳга қасамки, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам қочмади, лекин одамларнинг шошқалоқлари (илдам-енгиллари) қочди. Ҳавозин уларни ўқлар билан қарши олди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам оқ хачирида эди, Абу Суфён ибн Ҳорис унинг жиловидан ушлаб турарди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам эса: ‹Мен Набийман, ёлғон эмас; мен Абдулмутталибнинг ўғлиман›, дер эди».