حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ قَالَ رَجُلٌ لِلْبَرَاءِ يَا أَبَا عُمَارَةَ أَفَرَرْتُمْ يَوْمَ حُنَيْنٍ قَالَ لاَ وَاللَّهِ مَا وَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَكِنَّهُ خَرَجَ شُبَّانُ أَصْحَابِهِ وَأَخِفَّاؤُهُمْ حُسَّرًا لَيْسَ عَلَيْهِمْ سِلاَحٌ أَوْ كَثِيرُ سِلاَحٍ فَلَقُوا قَوْمًا رُمَاةً لاَ يَكَادُ يَسْقُطُ لَهُمْ سَهْمٌ جَمْعَ هَوَازِنَ وَبَنِي نَصْرٍ فَرَشَقُوهُمْ رَشْقًا مَا يَكَادُونَ يُخْطِئُونَ فَأَقْبَلُوا هُنَاكَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى بَغْلَتِهِ الْبَيْضَاءِ وَأَبُو سُفْيَانَ بْنُ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ يَقُودُ بِهِ فَنَزَلَ فَاسْتَنْصَرَ وَقَالَ " أَنَا النَّبِيُّ لاَ كَذِبْ أَنَا ابْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبْ " . ثُمَّ صَفَّهُمْ .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Абу Хайсама Абу Ишоқдан хабар берди, у деди: «Бир киши Бароға: ‹Эй Абу Умора, Ҳунайн куни қочдингизми?› деди. У: ‹Йўқ, Аллаҳга қасамки, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам орқага қайтмади. Лекин унинг саҳобаларидан ёшлар ва енгил қуролланганлар ё қуролсиз ёки озгина қурол билан чиқиб кетган эдилар. Улар ўқ отадиган бир қавм — Ҳавозин ва Бани Наср жамъига дуч келдилар. Улар камдан-кам адашар эдилар. Улар уларни қаттиқ ўққа тутдилар, деярли хато қилмасдилар. Шунда улар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам томон юзландилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўзининг оқ хачирида эди, Абу Суфён ибн ал-Ҳорис ибн Абдул Мутталиб уни етаклаб борарди. У (Набий) тушди, нусрат сўради ва: ‹Мен Набийман, ёлғон йўқ. Мен Абдул Мутталиб ўғлиман!› деди. Сўнг уларни саф қилди›».