حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ، رضى الله عنه وَجَاءَهُ رَجُلٌ فَقَالَ يَا أَبَا عُمَارَةَ أَتَوَلَّيْتَ يَوْمَ حُنَيْنٍ فَقَالَ أَمَّا أَنَا فَأَشْهَدُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ لَمْ يُوَلِّ، وَلَكِنْ عَجِلَ سَرَعَانُ الْقَوْمِ، فَرَشَقَتْهُمْ هَوَازِنُ، وَأَبُو سُفْيَانَ بْنُ الْحَارِثِ آخِذٌ بِرَأْسِ بَغْلَتِهِ الْبَيْضَاءِ يَقُولُ {أَنَا النَّبِيُّ لاَ كَذِبْ، أَنَا ابْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبْ}.
Муҳаммад ибн Касир бизга айтди, Суфён бизга айтди, у Абу Ишоқдан: У айтди: Мен ал-Баро розияллаҳу анҳудан эшитдим — унинг олдига бир киши келиб деди: «Эй Абу Умора, Ҳунайн куни қочиб юз ўгирдингми?» У деди: «Мен эса Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга гувоҳлик бераманки, у юз ўгирмади (қочмади), лекин қавмнинг шошқалоқлари олдинга шошилди, Ҳавозин уларни (ўқ билан) ёғдирди. Абу Суфён ибн ал-Ҳорис эса унинг оқ хачирининг бошини ушлаб турарди. У (Набий) айтарди: «Мен Набийман, ёлғон йўқ, мен Абдулмутталибнинг ўғлиман.»»