حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّهَا قَالَتْ مَا خُيِّرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ أَمْرَيْنِ قَطُّ إِلاَّ أَخَذَ أَيْسَرَهُمَا، مَا لَمْ يَكُنْ إِثْمًا، فَإِنْ كَانَ إِثْمًا كَانَ أَبْعَدَ النَّاسِ مِنْهُ، وَمَا انْتَقَمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِنَفْسِهِ فِي شَىْءٍ قَطُّ، إِلاَّ أَنْ تُنْتَهَكَ حُرْمَةُ اللَّهِ، فَيَنْتَقِمَ بِهَا لِلَّهِ.
Абдуллаҳ ибн Маслама, Моликдан, у Ибн Шиҳобдан, у Урвадан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам икки иш орасида (танловга) қўйилса, ҳеч қачон — гуноҳ бўлмагани учун — уларнинг энг енгилини олмаганлари йўқ (ҳар доим энг енгилини олар эдилар); агар гуноҳ бўлса, ундан одамларнинг энг узоғи бўлар эдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳеч қачон ўз нафслари учун бирор нарсада қасос олмадилар (ўч олмадилар), фақат Аллаҳнинг ҳурмати (чеки) бузилса, ўша (сабаб)дан Аллаҳ учун қасос олар эдилар, деди.