حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها أَنَّهَا قَالَتْ مَا خُيِّرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي أَمْرَيْنِ إِلاَّ اخْتَارَ أَيْسَرَهُمَا مَا لَمْ يَكُنْ إِثْمًا فَإِنْ كَانَ إِثْمًا كَانَ أَبْعَدَ النَّاسِ مِنْهُ وَمَا انْتَقَمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِنَفْسِهِ إِلاَّ أَنْ تُنْتَهَكَ حُرْمَةُ اللَّهِ تَعَالَى فَيَنْتَقِمَ لِلَّهِ بِهَا .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ривоят қилди, у Моликдан, у Ибн Шиҳобдан, у Урва ибн аз-Зубайрдан, у Оиша розияллаҳу анҳодан ривоят қилди: у шундай деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам икки иш ўртасида ихтиёр қолдирилса, гуноҳ бўлмагани шарти билан, албатта икковининг осонроғини танларди. Агар гуноҳ бўлса, ундан одамларнинг энг йироғи бўларди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўзи учун ҳеч қачон (бировдан) ўч олмаган, фақат Аллаҳ таолонинг ҳурмати бузилса, у ўшанда Аллаҳ учун ўч оларди.