حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّهَا قَالَتْ مَا خُيِّرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ أَمْرَيْنِ إِلاَّ أَخَذَ أَيْسَرَهُمَا، مَا لَمْ يَكُنْ إِثْمًا، فَإِنْ كَانَ إِثْمًا كَانَ أَبْعَدَ النَّاسِ مِنْهُ، وَمَا انْتَقَمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِنَفْسِهِ، إِلاَّ أَنْ تُنْتَهَكَ حُرْمَةُ اللَّهِ فَيَنْتَقِمَ لِلَّهِ بِهَا.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди, Молик бизга хабар берди, Ибн Шиҳобдан, Урва ибн Зубайрдан, Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам икки иш орасида ихтиёр берилса, фақат уларнинг осонроқини олар эди — у гуноҳ бўлмаса; агар гуноҳ бўлса, ундан одамларнинг энг йироғи бўлар эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз нафси учун (ҳеч кимдан) ўч олмас эди, фақат Аллаҳнинг ҳурмати бузилса, у (пайтда) Аллаҳ учун ўч олар эди.