حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ مَا مَسِسْتُ حَرِيرًا وَلاَ دِيبَاجًا أَلْيَنَ مِنْ كَفِّ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، وَلاَ شَمِمْتُ رِيحًا قَطُّ أَوْ عَرْفًا قَطُّ أَطْيَبَ مِنْ رِيحِ أَوْ عَرْفِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди, Ҳаммод бизга айтди, Собитдан, Анас розияллаҳу анҳудан, у деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг кафтидан юмшоқроқ ипак ҳам, дибож (қалин ипак) ҳам ушламадим; ва Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳидидан ёки анбаридан хушбўуроқ бирор ҳид ёки анбарни ҳеч ҳидламадим.