وَحَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ سَعِيدِ بْنِ صَخْرٍ الدَّارِمِيُّ، حَدَّثَنَا حَبَّانٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَزْهَرَ اللَّوْنِ كَأَنَّ عَرَقَهُ اللُّؤْلُؤُ إِذَا مَشَى تَكَفَّأَ وَلاَ مَسِسْتُ دِيبَاجَةً وَلاَ حَرِيرَةً أَلْيَنَ مِنْ كَفِّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ شَمَمْتُ مِسْكَةً وَلاَ عَنْبَرَةً أَطْيَبَ مِنْ رَائِحَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Яна менга Аҳмад ибн Саид ибн Сахр Дорамий ривоят қилди, бизга Ҳаббон ривоят қилди, бизга Ҳаммод ривоят қилди, бизга Собит ривоят қилди, у Анасдан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ёруғ рангли эдилар, терлари гўё марвариддек эди. Юрганларида бир оз олдинга эгилиб юрардилар. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг кафтларидан кўра юмшоқроқ дибожни ҳам, ипакни ҳам ушламаганман, ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳидларидан кўра хушбўйроқ мискни ҳам, анбарни ҳам ҳидламаганман.