حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ خَالِدٍ السُّلَمِيُّ، حَدَّثَنَا عُمَرُ، - يَعْنِي ابْنَ عَبْدِ الْوَاحِدِ - عَنْ سَعِيدٍ، - يَعْنِي ابْنَ بَشِيرٍ - عَنْ قَتَادَةَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا غَزَا كَانَ لَهُ سَهْمٌ صَافٍ يَأْخُذُهُ مِنْ حَيْثُ شَاءَهُ فَكَانَتْ صَفِيَّةُ مِنْ ذَلِكَ السَّهْمِ وَكَانَ إِذَا لَمْ يَغْزُ بِنَفْسِهِ ضُرِبَ لَهُ بِسَهْمِهِ وَلَمْ يُخَيَّرْ .
Бизга Маҳмуд ибн Холид ас-Суламий ривоят қилди, бизга Умар — яъни ибн Абдулвоҳид — ривоят қилди, Саиддан — яъни ибн Баширдан — у Қатодадан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ғазот қилганида унга соф (танланган) бир улуш бўларди, уни хоҳлаган жойидан оларди. Сафийя ҳам ўша улушдан эди. Агар ўзи ғазот қилмаса, унга улуши ажратиларди, лекин у (танлаш ҳуқуқига) танлаб қўйилмас эди.