أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالشُّفْعَةِ فِي كُلِّ شَرِكَةٍ لَمْ تُقْسَمْ رَبْعَةٍ وَحَائِطٍ لاَ يَحِلُّ لَهُ أَنْ يَبِيعَهُ حَتَّى يُؤْذِنَ شَرِيكَهُ فَإِنْ شَاءَ أَخَذَ وَإِنْ شَاءَ تَرَكَ وَإِنْ بَاعَ وَلَمْ يُؤْذِنْهُ فَهُوَ أَحَقُّ بِهِ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Ало хабар берди, у деди: бизга Ибн Идрис, Ибн Журайждан, у Абуз-Зубайрдан, у Жобирдан хабар берди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тақсим қилинмаган ҳар бир шерикчиликда — уй ва боғда — шуфъа (сотиб олишда имтиёзли ҳуқуқ) билан ҳукм қилдилар. (Шерикнинг) уни шеригига билдирмасдан сотиши ҳалол эмас; (шерик) хоҳласа олади, хоҳласа қолдиради. Агар (эгаси) билдирмасдан сотса, у (шерик) унга ҳақлироқдир.