حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا قَيْسٌ، قَالَ سَمِعْتُ سَعْدًا، يَقُولُ إِنِّي لأَوَّلُ الْعَرَبِ رَمَى بِسَهْمٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، وَرَأَيْتُنَا نَغْزُو، وَمَا لَنَا طَعَامٌ إِلاَّ وَرَقُ الْحُبْلَةِ وَهَذَا السَّمُرُ، وَإِنَّ أَحَدَنَا لَيَضَعُ كَمَا تَضَعُ الشَّاةُ، مَا لَهُ خِلْطٌ، ثُمَّ أَصْبَحَتْ بَنُو أَسَدٍ تُعَزِّرُنِي عَلَى الإِسْلاَمِ، خِبْتُ إِذًا وَضَلَّ سَعْيِي.
Қайс айтди: Саъднинг шундай деганини эшитдим: "Мен Аллаҳ йўлида ўқ отган арабларнинг биринчисиман. Биз ғазот қилардик, бизда ҳубла (ёввойи дарахт) барги ва мана шу самур (акатсия)дан бошқа таом йўқ эди; биримиз қўй тезак чиқаргани каби (аралашмасиз, қуруқ) тезак чиқарарди. Кейин Бану Асад мени Ислом (дийни) устида таъзир қиладиган (айблайдиган) бўлиб қолди — ундай бўлса мен зиён кўрибман ва саъйим зое бўлибди."