حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ سَعْدٍ، قَالَ رَأَيْتُنِي سَابِعَ سَبْعَةٍ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مَا لَنَا طَعَامٌ إِلاَّ وَرَقُ الْحُبْلَةِ ـ أَوِ الْحَبَلَةِ ـ حَتَّى يَضَعَ أَحَدُنَا مَا تَضَعُ الشَّاةُ، ثُمَّ أَصْبَحَتْ بَنُو أَسَدٍ تُعَزِّرُنِي عَلَى الإِسْلاَمِ، خَسِرْتُ إِذًا وَضَلَّ سَعْيِي.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад, Ваҳб ибн Жарирдан, у Шуъбадан, у Исмоилдан, у Қайсдан, у Саъддан ривоят қилади: У: Мен ўзимни Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга еттидан бири (этти кишидан бири) ҳолда кўрдим, бизда ҳубла (ёки ҳабала — бир тиканаки ўсимлик) баргидан бошқа таом йўқ эди, ҳатто биримиз қўй ташлаганидек (нажас) ташлардик. Сўнг Бану Асад мени Ислом устида таъзир қиладиган (айблаб ўргатадиган) бўлиб қолди (мен энг биринчи мусулмонлардан бўлсам ҳам). Унда мен зиён кўрдим ва ҳаракатим зое кетди, деди.