حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ عَبَّاسٍ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَسَمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا بَيْنَ أَصْحَابِهِ تَمْرًا، فَأَعْطَى كُلَّ إِنْسَانٍ سَبْعَ تَمَرَاتٍ، فَأَعْطَانِي سَبْعَ تَمَرَاتٍ إِحْدَاهُنَّ حَشَفَةٌ، فَلَمْ يَكُنْ فِيهِنَّ تَمْرَةٌ أَعْجَبَ إِلَىَّ مِنْهَا، شَدَّتْ فِي مَضَاغِي.
Абун Нуъмон, Ҳаммод ибн Зайддан, у Аббос Журайдан, у Абу Усмон Наҳдийдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир куни саҳобалари орасида хурмо тақсимладилар, ҳар бир инсонга етти дона хурмо бердилар. Менга ҳам етти дона хурмо бердилар, улардан бири қуруқ (сифатсиз) эди. Уларнинг ичида менга ундан кўра ёқимлироқ хурмо йўқ эди (чунки) у менинг чайнашимда (узоқ) чўзилди (тўқ тутди), деди.