حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ عَبَّاسٍ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَسَمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا بَيْنَ أَصْحَابِهِ تَمْرًا، فَأَعْطَى كُلَّ إِنْسَانٍ سَبْعَ تَمَرَاتٍ، فَأَعْطَانِي سَبْعَ تَمَرَاتٍ إِحْدَاهُنَّ حَشَفَةٌ، فَلَمْ يَكُنْ فِيهِنَّ تَمْرَةٌ أَعْجَبَ إِلَىَّ مِنْهَا، شَدَّتْ فِي مَضَاغِي.
Абун Нуъмон, Ҳаммод ибн Зайддан, у Аббос Журайдан, у Абу Усмон Наҳдийдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир куни саҳобалари орасида хурмо тақсимладилар, ҳар бир инсонга етти дона хурмо бердилар. Менга ҳам етти дона хурмо бердилар, улардан бири қуруқ (сифатсиз) эди. Уларнинг ичида менга ундан кўра ёқимлироқ хурмо йўқ эди (чунки) у менинг чайнашимда (узоқ) чўзилди (тўқ тутди), деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ سَعْدٍ، قَالَ رَأَيْتُنِي سَابِعَ سَبْعَةٍ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مَا لَنَا طَعَامٌ إِلاَّ وَرَقُ الْحُبْلَةِ ـ أَوِ الْحَبَلَةِ ـ حَتَّى يَضَعَ أَحَدُنَا مَا تَضَعُ الشَّاةُ، ثُمَّ أَصْبَحَتْ بَنُو أَسَدٍ تُعَزِّرُنِي عَلَى الإِسْلاَمِ، خَسِرْتُ إِذًا وَضَلَّ سَعْيِي.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад, Ваҳб ибн Жарирдан, у Шуъбадан, у Исмоилдан, у Қайсдан, у Саъддан ривоят қилади: У: Мен ўзимни Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга еттидан бири (этти кишидан бири) ҳолда кўрдим, бизда ҳубла (ёки ҳабала — бир тиканаки ўсимлик) баргидан бошқа таом йўқ эди, ҳатто биримиз қўй ташлаганидек (нажас) ташлардик. Сўнг Бану Асад мени Ислом устида таъзир қиладиган (айблаб ўргатадиган) бўлиб қолди (мен энг биринчи мусулмонлардан бўлсам ҳам). Унда мен зиён кўрдим ва ҳаракатим зое кетди, деди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، قَالَ سَأَلْتُ سَهْلَ بْنَ سَعْدٍ فَقُلْتُ هَلْ أَكَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم النَّقِيَّ فَقَالَ سَهْلٌ مَا رَأَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم النَّقِيَّ مِنْ حِينَ ابْتَعَثَهُ اللَّهُ حَتَّى قَبَضَهُ اللَّهُ. قَالَ فَقُلْتُ هَلْ كَانَتْ لَكُمْ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَنَاخِلُ قَالَ مَا رَأَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُنْخُلاً مِنْ حِينَ ابْتَعَثَهُ اللَّهُ حَتَّى قَبَضَهُ. قَالَ قُلْتُ كَيْفَ كُنْتُمْ تَأْكُلُونَ الشَّعِيرَ غَيْرَ مَنْخُولٍ قَالَ كُنَّا نَطْحَنُهُ وَنَنْفُخُهُ، فَيَطِيرُ مَا طَارَ وَمَا بَقِيَ ثَرَّيْنَاهُ فَأَكَلْنَاهُ.
Қутайба ибн Саид, Яъқубдан, у Абу Ҳозимдан ривоят қилади: Мен Саҳл ибн Саъддан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам нақий (оқ, эланган ун нони)ни еганмилар? деб сўрадим. Саҳл: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам — Аллаҳ у кишини (пайғамбар қилиб) юборганидан то Аллаҳ уни вафот эттиргунча — нақийни кўрмаганлар, деди. Мен: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида сизларда элаклар бормиди? дедим. У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам — Аллаҳ у кишини юборганидан то уни вафот эттиргунча — элакни кўрмаганлар, деди. Мен: Арпани эламасдан қандай ер эдингиз? дедим. У: Биз уни тортар ва пуфлар эдик, учгани учар, қолгани(ни) ҳўллаб ер эдик, деди.
حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ مَرَّ بِقَوْمٍ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ شَاةٌ مَصْلِيَّةٌ، فَدَعَوْهُ فَأَبَى أَنْ يَأْكُلَ قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الدُّنْيَا وَلَمْ يَشْبَعْ مِنَ الْخُبْزِ الشَّعِيرِ.
Ишоқ ибн Иброҳим, Равҳ ибн Убодадан, у Ибн Абу Зиъбдан, у Саид Мақбурийдан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: У бир қавмнинг олдидан ўтди, уларнинг олдида қовурилган қўй бор эди. Улар уни (ейишга) чақирдилар, у ейишдан бош тортди ва: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дунёдан — арпа нонига тўймаган ҳолда — чиқдилар (вафот этдилар), деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي الأَسْوَدِ، حَدَّثَنَا مُعَاذٌ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ يُونُسَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ مَا أَكَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى خِوَانٍ، وَلاَ فِي سُكْرُجَةٍ، وَلاَ خُبِزَ لَهُ مُرَقَّقٌ. قُلْتُ لِقَتَادَةَ عَلَى مَا يَأْكُلُونَ قَالَ عَلَى السُّفَرِ.
Абдуллаҳ ибн Абул Асвад, Муоздан: Менга отам, у Юнусдан, у Қатодадан, у Анас ибн Моликдан айтиб берди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам на хивон (овқат столи)да, на сукурружа (кичик товоқ)да едилар, на у киши учун юпқа нон ёпилди, деди. Мен Қатодага: Унда нимада (нима устида) ер эдилар? дедим. У: Дастурхон(лар)да, деди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ مَا شَبِعَ آلُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم مُنْذُ قَدِمَ الْمَدِينَةَ مِنْ طَعَامِ الْبُرِّ ثَلاَثَ لَيَالٍ تِبَاعًا، حَتَّى قُبِضَ.
Қутайба, Жарирдан, у Мансурдан, у Иброҳимдан, у Асваддан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: У: Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васаллам оиласи — Мадинага келганидан то (у киши) вафот этгангача — буғдой таомидан уч кеча кетма-кет тўймаган, деди.