5441.2-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Таом китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الصَّبَّاحِ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ زَكَرِيَّاءَ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَسَمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَنَا تَمْرًا فَأَصَابَنِي مِنْهُ خَمْسٌ أَرْبَعُ تَمَرَاتٍ وَحَشَفَةٌ، ثُمَّ رَأَيْتُ الْحَشَفَةَ هِيَ أَشَدُّهُنَّ لِضِرْسِي.
Муҳаммад ибнус Саббоҳ, Исмоил ибн Закариёдан, у Осимдан, у Абу Усмондан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам биз орасида хурмо тақсимладилар, менга ундан беш — тўрт дона хурмо ва бир қуруқ (сифатсиз) — тегди. Сўнг мен қуруқ(хурмо)нинг тишим учун (чайнашда) энг қаттиқи (лекин тўқ тутувчи)эканини кўрдим.