حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دَاوُدَ، عَنْ فُضَيْلِ بْنِ غَزْوَانَ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَجُلاً، أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَبَعَثَ إِلَى نِسَائِهِ فَقُلْنَ مَا مَعَنَا إِلاَّ الْمَاءُ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ يَضُمُّ، أَوْ يُضِيفُ هَذَا ". فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ أَنَا. فَانْطَلَقَ بِهِ إِلَى امْرَأَتِهِ، فَقَالَ أَكْرِمِي ضَيْفَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ مَا عِنْدَنَا إِلاَّ قُوتُ صِبْيَانِي. فَقَالَ هَيِّئِي طَعَامَكِ، وَأَصْبِحِي سِرَاجَكِ، وَنَوِّمِي صِبْيَانَكِ إِذَا أَرَادُوا عَشَاءً. فَهَيَّأَتْ طَعَامَهَا وَأَصْبَحَتْ سِرَاجَهَا، وَنَوَّمَتْ صِبْيَانَهَا، ثُمَّ قَامَتْ كَأَنَّهَا تُصْلِحُ سِرَاجَهَا فَأَطْفَأَتْهُ، فَجَعَلاَ يُرِيَانِهِ أَنَّهُمَا يَأْكُلاَنِ، فَبَاتَا طَاوِيَيْنِ، فَلَمَّا أَصْبَحَ، غَدَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " ضَحِكَ اللَّهُ اللَّيْلَةَ ـ أَوْ عَجِبَ ـ مِنْ فَعَالِكُمَا " فَأَنْزَلَ اللَّهُ {وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ}
Мусаддад бизга айтди, Абдуллаҳ ибн Довуд бизга айтди, Фузайл ибн Ғазвондан, Абу Ҳозимдан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан: Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди (меҳмон). (Набий) ўз хотинларига (киши) юборди, улар: «Бизда сувдан ўзга ҳеч нарса йўқ», дедилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким буни (меҳмонни) қўшиб олади — ёки: меҳмон қилади?», деди. Ансордан бир киши: «Мен», деди ва уни ўз хотинига олиб борди ва: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг меҳмонини икром қил», деди. У (хотин): «Бизда болаларимнинг овқатидан ўзга ҳеч нарса йўқ», деди. У: «Таомингни тайёрла, чироғингни ёқ, болаларинг кечки овқат истаса, уларни ухлат», деди. У таомини тайёрлади, чироғини ёқди, болаларини ухлатди, сўнг гўё чироғини тўғрилаётгандек туриб, уни ўчирди. Иккаласи (меҳмонга) ўзларини еб тургандек кўрсатди, иккаласи очликда (қорни букик ҳолда) тунни ўтказди. (Меҳмон) эрталаб бўлганида, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига борди. У: «Бу кеча Аллаҳ сизлар иккалангизнинг ишингиздан кулди — ёки: ажабланди», деди. Шунда Аллаҳ: {Ва ўзларида эҳтиёж бўлса ҳам, (биродарларини) ўзларидан устун қўяди; ким ўз нафсинин бахиллигидан сақланса, ана ўшалар — нажот топувчилардир} (оятини) нозил қилди.