حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ جَمَعَ الْقُرْآنَ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَرْبَعَةٌ، كُلُّهُمْ مِنَ الأَنْصَارِ أُبَىٌّ، وَمُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ، وَأَبُو زَيْدٍ، وَزَيْدُ بْنُ ثَابِتٍ. قُلْتُ لأَنَسِ مَنْ أَبُو زَيْدٍ قَالَ أَحَدُ عُمُومَتِي.
Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Яҳё бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Қатодадан, Анас розияллаҳу анҳудан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида Қуръанни тўрт (киши) жамлади (ёдлади), ҳаммаси Ансордан: Убай, Муоз ибн Жабал, Абу Зайд ва Зайд ибн Собит. Мен Анасга: «Абу Зайд ким?», дедим. У: «Менинг амакиларимдан бири», деди.