حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَوْ قَالَ أَبُو الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ أَنَّ الأَنْصَارَ سَلَكُوا وَادِيًا أَوْ شِعْبًا، لَسَلَكْتُ فِي وَادِي الأَنْصَارِ، وَلَوْلاَ الْهِجْرَةُ لَكُنْتُ امْرَأً مِنَ الأَنْصَارِ ". فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ مَا ظَلَمَ بِأَبِي وَأُمِّي، آوَوْهُ وَنَصَرُوهُ. أَوْ كَلِمَةً أُخْرَى.
Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Ғундар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Муҳаммад ибн Зиёддан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан — ёки Абул-Қосим соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Агар Ансор бир водий ёки бир тоғ йўлига кирса, мен албатта Ансорнинг водийсига кирар эдим; агар ҳижрат бўлмаганида, мен Ансордан бир киши бўлар эдим». Абу Ҳурайра: «Отам ва онам (унга фидо бўлсин), у зулм қилмади (ҳақни айтди): улар уни паноҳ бердилар ва унга ёрдам бердилар», деди — ёки бошқа бир сўз (айтди).