حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ مُخَارِقٍ، عَنْ طَارِقِ بْنِ شِهَابٍ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ مَسْعُودٍ، يَقُولُ شَهِدْتُ مِنَ الْمِقْدَادِ بْنِ الأَسْوَدِ مَشْهَدًا، لأَنْ أَكُونَ صَاحِبَهُ أَحَبُّ إِلَىَّ مِمَّا عُدِلَ بِهِ، أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ يَدْعُو عَلَى الْمُشْرِكِينَ فَقَالَ لاَ نَقُولُ كَمَا قَالَ قَوْمُ مُوسَى {اذْهَبْ أَنْتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلاَ} وَلَكِنَّا نُقَاتِلُ عَنْ يَمِينِكَ وَعَنْ شِمَالِكَ وَبَيْنَ يَدَيْكَ وَخَلْفَكَ. فَرَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَشْرَقَ وَجْهُهُ وَسَرَّهُ. يَعْنِي قَوْلَهُ.
Абу Нуъайм бизга айтди, Исроил бизга айтди, Мухориқдан, Ториқ ибн Шиҳобдан, у деди: Ибн Масъудни шундай деганини эшитдим: Мен Миқдод ибнул-Асваддан бир машҳад (манзара)ни кўрдим (гувоҳ бўлдим)ки, мен унинг соҳиби бўлишим менга у билан тенг қилинган (энг азиз нарса)дан кўра севимлироқ эди. У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди, у (Набий) мушрикларга қарши дуо қилаётган эди. У: «Биз Мусо қавми айтгандек — {Сен ва Роббинг бориб, иккалангиз урушинглар} — демаймиз, балки биз сенинг ўнг томонингдан, чап томонингдан, олдингдан ва ортингдан урушамиз», деди. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг юзи ёришганини ва уни хурсанд қилганини кўрдим — яъни унинг (Миқдоднинг) сўзи.
Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Ҳавшаб менга айтди, Абдулваҳҳоб бизга айтди, Холид бизга айтди, Икримадан, Ибн Аббосдан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Бадр куни: «Эй Аллаҳ, мен Сенга аҳдинг ва ваъдангни (эслатиб) илтижо қиламан; эй Аллаҳ, агар Сен хоҳласанг, (бугун бу жамоа ҳалок бўлиб) Сенга ибодат қилинмайди», деди. Шунда Абу Бакр унинг қўлидан ушлади ва: «Сенга кифоя (етар)», деди. (Набий) чиқди ва: {Тез орада бу жамоа мағлуб бўлади ва орқага қайтадилар (қочадилар)} (оятини) дер эди.