حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ بُرَيْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَرْسَلَنِي أَصْحَابِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَسْأَلُهُ الْحُمْلاَنَ لَهُمْ، إِذْ هُمْ مَعَهُ فِي جَيْشِ الْعُسْرَةِ وَهْىَ غَزْوَةُ تَبُوكَ فَقُلْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، إِنَّ أَصْحَابِي أَرْسَلُونِي إِلَيْكَ لِتَحْمِلَهُمْ. فَقَالَ " وَاللَّهِ لاَ أَحْمِلُكُمْ عَلَى شَىْءٍ ". وَوَافَقْتُهُ، وَهْوَ غَضْبَانُ وَلاَ أَشْعُرُ، وَرَجَعْتُ حَزِينًا مِنْ مَنْعِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، وَمِنْ مَخَافَةِ أَنْ يَكُونَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَجَدَ فِي نَفْسِهِ عَلَىَّ، فَرَجَعْتُ إِلَى أَصْحَابِي فَأَخْبَرْتُهُمُ الَّذِي قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم، فَلَمْ أَلْبَثْ إِلاَّ سُوَيْعَةً إِذْ سَمِعْتُ بِلاَلاً يُنَادِي أَىْ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ. فَأَجَبْتُهُ، فَقَالَ أَجِبْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدْعُوكَ، فَلَمَّا أَتَيْتُهُ، قَالَ " خُذْ هَذَيْنِ الْقَرِينَيْنِ ـ وَهَذَيْنِ الْقَرِينَيْنِ لِسِتَّةِ أَبْعِرَةٍ ابْتَاعَهُنَّ حِينَئِذٍ مِنْ سَعْدٍ ـ فَانْطَلِقْ بِهِنَّ إِلَى أَصْحَابِكَ فَقُلْ إِنَّ اللَّهَ ـ أَوْ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ـ يَحْمِلُكُمْ عَلَى هَؤُلاَءِ فَارْكَبُوهُنَّ ". فَانْطَلَقْتُ إِلَيْهِمْ بِهِنَّ، فَقُلْتُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَحْمِلُكُمْ عَلَى هَؤُلاَءِ وَلَكِنِّي وَاللَّهِ لاَ أَدَعُكُمْ حَتَّى يَنْطَلِقَ مَعِي بَعْضُكُمْ إِلَى مَنْ سَمِعَ مَقَالَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَ تَظُنُّوا أَنِّي حَدَّثْتُكُمْ شَيْئًا لَمْ يَقُلْهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا لِي إِنَّكَ عِنْدَنَا لَمُصَدَّقٌ، وَلَنَفْعَلَنَّ مَا أَحْبَبْتَ. فَانْطَلَقَ أَبُو مُوسَى بِنَفَرٍ مِنْهُمْ حَتَّى أَتَوُا الَّذِينَ سَمِعُوا قَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَنْعَهُ إِيَّاهُمْ، ثُمَّ إِعْطَاءَهُمْ بَعْدُ، فَحَدَّثُوهُمْ بِمِثْلِ مَا حَدَّثَهُمْ بِهِ أَبُو مُوسَى.
Муҳаммад ибн ал-Ало менга айтди, Абу Усома бизға айтди, у Бурайд ибн Абдуллаҳ ибн Абу Бурдадан, у Абу Бурдадан, у Абу Мусо розияллаҳу анҳудан: У айтди: Шерикларим мени Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига, уларга улов сўрашим учун юбордилар — улар у билан Усра қўшинида, яъни Табук ғазотида эдилар. Мен дедим: «Эй Аллаҳнинг Набийси, шерикларим мени сенга, уларни уловли қилишинг учун юбордилар.» У деди: «Валлаҳи, мен сизларни ҳеч нарсага мингаштирмайман.» Мен унга, у ғазабли ҳолда — мен сезмаган ҳолда — дуч келдим. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг (улов) бермаганидан, ва Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менга кўнглида (хафалик) топган бўлишидан қўрқиб, ғамгин қайтдим. Шерикларимга қайтиб, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам айтган нарсани айтдим. Оз ўтмай, Билолни «Эй Абдуллаҳ ибн Қайс» деб нидо қилаётганини эшитдим. Мен жавоб бердим. У деди: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга жавоб бер, у сени чақиряпти.» Мен унинг олдиға келганимда, у деди: «Мана бу икки жуфт (туя)ни ва бу икки жуфтни ол» — бу икки жуфт, ўша пайтда Саъддан сотиб олган олтита туядан эди — «уларни шерикларингга олиб бор ва: «Аллаҳ — ёки: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам — сизларни буларга мингаштиряпти, уларга мининглар» де.» Мен уларни уларга олиб бордим ва дедим: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам сизларни буларга мингаштиряпти. Лекин валлаҳи, мен сизларни қолдирмайман, то баъзингиз мен билан Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг сўзини эшитганларга боргунча, мен сизларга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам айтмаган нарсани айтдим деб гумон қилманг.» Улар менга дедилар: «Сен бизнинг олдимизда албатта ростгўйсан, сен хоҳлаган нарсани қиламиз.» Абу Мусо улардан бир неча киши билан, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг уларни (аввал) ман қилиб, кейин берган сўзини эшитганларнинг олдиға бордилар. Улар уларга Абу Мусо айтган нарсага ўхшашни айтдилар.