حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ لَمَّا نَزَلَتْ {إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ عِشْرُونَ صَابِرُونَ يَغْلِبُوا مِائَتَيْنِ} فَكُتِبَ عَلَيْهِمْ أَنْ لاَ يَفِرَّ وَاحِدٌ مِنْ عَشَرَةٍ ـ فَقَالَ سُفْيَانُ غَيْرَ مَرَّةٍ أَنْ لاَ يَفِرَّ عِشْرُونَ مِنْ مِائَتَيْنِ ـ ثُمَّ نَزَلَتِ {الآنَ خَفَّفَ اللَّهُ عَنْكُمُ} الآيَةَ، فَكَتَبَ أَنْ لاَ يَفِرَّ مِائَةٌ مِنْ مِائَتَيْنِ ـ زَادَ سُفْيَانُ مَرَّةً ـ نَزَلَتْ {حَرِّضِ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْقِتَالِ إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ عِشْرُونَ صَابِرُونَ}. قَالَ سُفْيَانُ وَقَالَ ابْنُ شُبْرُمَةَ وَأُرَى الأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّهْىَ عَنِ الْمُنْكَرِ مِثْلَ هَذَا.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Суфён бизга айтди, у Амрдан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан: «Агар сизлардан йигирмата сабрли бўлса, икки юзни енгадилар» (ояти) нозил бўлганида, уларга ўндан бири ҳам қочмаслиги фарз қилинди — Суфён бир неча марта «йигирмаси икки юздан қочмаслиги» деди. Кейин: «Энди Аллаҳ сизлардан енгиллаштирди» — оят нозил бўлди. Шунда юзтаси икки юздан қочмаслиги фарз қилинди. Суфён бир марта зиёда қилди: «Мўминларни жангга рағбатлантир, агар сизлардан йигирмата сабрли бўлса» (ояти) нозил бўлди. Суфён деди: Ибн Шубрума деди: «Мен маъруфга буюриш ва мункардан қайтаришни ҳам шунинг каби (даражаланади) деб биламан.»