حَدَّثَنِي بِشْرُ بْنُ خَالِدٍ أَبُو مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ، قَالَ لَمَّا أُمِرْنَا بِالصَّدَقَةِ كُنَّا نَتَحَامَلُ فَجَاءَ أَبُو عَقِيلٍ بِنِصْفِ صَاعٍ، وَجَاءَ إِنْسَانٌ بِأَكْثَرَ مِنْهُ، فَقَالَ الْمُنَافِقُونَ إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنْ صَدَقَةِ هَذَا، وَمَا فَعَلَ هَذَا الآخَرُ إِلاَّ رِئَاءً. فَنَزَلَتْ {الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فِي الصَّدَقَاتِ وَالَّذِينَ لاَ يَجِدُونَ إِلاَّ جُهْدَهُمْ} الآيَةَ.
Бишр ибн Холид Абу Муҳаммад менга айтди, Муҳаммад ибн Жаъфар бизга хабар берди, у Шуъбадан, у Сулаймондан, у Абу Воилдан, у Абу Масъуддан: У айтди: Биз садақага буюрилганимизда, (кўтара олмайдиган юкни кўтаргандек) ўзимизни қийнар эдик. Абу Ақил ярим сў (садақа) билан келди, бир инсон эса ундан кўпроқ билан келди. Мунофиқлар дедилар: «Аллаҳ шу (киши)нинг садақасидан бепарводир (бой), бу бошқаси эса фақат риё (кўз-кўз) учун қилди.» Шунда: «Мўминлардан садақаларда ихтиёрий (кўп) берувчиларни ва ўз меҳнатидан бошқасини топмайдиганларни айблайдиганлар...» — оят нозил бўлди.