حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَيْنَا أَنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي حَرْثٍ وَهْوَ مُتَّكِئٌ عَلَى عَسِيبٍ إِذْ مَرَّ الْيَهُودُ، فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ سَلُوهُ عَنِ الرُّوحِ، فَقَالَ مَا رَابَكُمْ إِلَيْهِ، وَقَالَ بَعْضُهُمْ لاَ يَسْتَقْبِلُكُمْ بِشَىْءٍ تَكْرَهُونَهُ فَقَالُوا سَلُوهُ فَسَأَلُوهُ عَنِ الرُّوحِ فَأَمْسَكَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيْهِمْ شَيْئًا، فَعَلِمْتُ أَنَّهُ يُوحَى إِلَيْهِ، فَقُمْتُ مَقَامِي، فَلَمَّا نَزَلَ الْوَحْىُ قَالَ {وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَمَا أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلاَّ قَلِيلاً}.
Умар ибн Ҳафс ибн Ғиёс бизга айтди, отам бизга айтди, Аъмаш бизга айтди, деди: Менга Иброҳим айтди, у Алқамадан, у Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан: У айтди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир экинзорда эдим, у хурмо шохига суянган эди. Бирдан яҳудийлар ўтиб қолди. Улардан баъзилари баъзиларига: «Ундан руҳ ҳақида сўрангиз» дедилар. (Баъзилари) деди: «Сизларни унга нима шубҳага солди (сўрашга ундади)?» Баъзилари: «У сизларга ёмон кўрадиган нарсангиз билан рўпара бўлмайди» деди. Улар: «Сўрангиз» дедилар. Улар ундан руҳ ҳақида сўрадилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (гапирмай) ушланиб қолди, уларга ҳеч нарса қайтармади. Мен унга ваҳй келаётганини билдим ва ўз ўрнимда турдим. Ваҳй нозил бўлганида, у: «Сендан руҳ ҳақида сўрайдилар. Айт: руҳ Роббимнинг ишидандир. Сизларга илмдан фақат озгина берилган» (оятини ўқиди).