حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا يَوْمَئِذٍ حَدِيثُ السِّنِّ أَرَأَيْتِ قَوْلَ اللَّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى {إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا} فَمَا أُرَى عَلَى أَحَدٍ شَيْئًا أَنْ لاَ يَطَّوَّفَ بِهِمَا. فَقَالَتْ عَائِشَةُ كَلاَّ لَوْ كَانَتْ كَمَا تَقُولُ كَانَتْ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لاَ يَطَّوَّفَ بِهِمَا، إِنَّمَا أُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ فِي الأَنْصَارِ، كَانُوا يُهِلُّونَ لِمَنَاةَ، وَكَانَتْ مَنَاةُ حَذْوَ قُدَيْدٍ، وَكَانُوا يَتَحَرَّجُونَ أَنْ يَطُوفُوا بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، فَلَمَّا جَاءَ الإِسْلاَمُ سَأَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ {إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا}
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди, Молик бизга хабар берди, у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан: У айтди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси Оишага — ўша пайтда ёш эдим — дедим: «Аллаҳ табарака ва таолонинг «Албатта Сафо ва Марва Аллаҳнинг шиорларидандир. Ким Байтни ҳаж ёки умра қилса, уларни тавоф қилишда (саъй қилишда) унга гуноҳ йўқ» деган сўзини кўрдингми? Мен ҳеч кимга улар орасини тавоф қилмаслик (гуноҳ эмас) деб ўйлайман.» Оиша деди: «Асло! Агар сен айтгандек бўлганида, «уларни тавоф қилмасликда унга гуноҳ йўқ» бўларди. Бу оят фақат Ансор ҳақида нозил бўлган: улар Манот (бути) учун эҳром (талбия) қилар эдилар, Манот Қудайд рўпарасида эди. Улар Сафо ва Марва орасини тавоф қилишдан (саъй қилишдан) қийналар (гуноҳ деб) эдилар. Ислом келганида, улар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан шу ҳақда сўрадилар. Шунда Аллаҳ: «Албатта Сафо ва Марва Аллаҳнинг шиорларидандир. Ким Байтни ҳаж ёки умра қилса, уларни тавоф қилишда унга гуноҳ йўқ» (оятини) нозил қилди.»