حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْفَضْلِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ حَزِنْتُ عَلَى مَنْ أُصِيبَ بِالْحَرَّةِ فَكَتَبَ إِلَىَّ زَيْدُ بْنُ أَرْقَمَ وَبَلَغَهُ شِدَّةُ حُزْنِي يَذْكُرُ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِلأَنْصَارِ وَلأَبْنَاءِ الأَنْصَارِ " ـ وَشَكَّ ابْنُ الْفَضْلِ فِي أَبْنَاءِ أَبْنَاءِ الأَنْصَارِ ـ فَسَأَلَ أَنَسًا بَعْضُ مَنْ كَانَ عِنْدَهُ فَقَالَ هُوَ الَّذِي يَقُولُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَذَا الَّذِي أَوْفَى اللَّهُ لَهُ بِأُذُنِهِ ".
Исмоил ибн Абдуллаҳ, Исмоил ибн Иброҳим ибн Уқбадан, у Мусо ибн Уқбадан: Менга Абдуллаҳ ибнул Фазл айтиб берди: У Анас ибн Моликни: Мен Ҳарра (воқеаси)да ҳалок бўлганлар учун ғамгин бўлдим, деди. Шунда Зайд ибн Арқам — менинг қаттиқ ғамим унга етиб — менга (хат) ёзди, унда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг: «Аллаҳим, Ансорларни ва Ансорларнинг болаларини мағфират қил» деганларини зикр қилди — Ибнул Фазл Ансорларнинг набиралари (ҳақида) шубҳа қилди. Анаснинг ёнидагилардан бири ундан сўради, у: У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳақида: «Мана шу Аллаҳ унинг қулоқлари (садоқати) туфайли аҳдини адо этган кишидир» деган зотдир, деди.
حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَفِظْنَاهُ مِنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ كُنَّا فِي غَزَاةٍ فَكَسَعَ رَجُلٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ الأَنْصَارِيُّ يَا لَلأَنْصَارِ. وَقَالَ الْمُهَاجِرِيُّ يَا لَلْمُهَاجِرِينَ. فَسَمَّعَهَا اللَّهُ رَسُولَهُ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَا هَذَا ". فَقَالُوا كَسَعَ رَجُلٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ الأَنْصَارِيُّ يَا لَلأَنْصَارِ. وَقَالَ الْمُهَاجِرِيُّ يَالَلْمُهَاجِرِينَ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " دَعُوهَا فَإِنَّهَا مُنْتِنَةٌ ". قَالَ جَابِرٌ وَكَانَتِ الأَنْصَارُ حِينَ قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَكْثَرَ، ثُمَّ كَثُرَ الْمُهَاجِرُونَ بَعْدُ، فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ أَوَقَدْ فَعَلُوا، وَاللَّهِ لَئِنْ رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الأَعَزُّ مِنْهَا الأَذَلَّ. فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رضى الله عنه دَعْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ أَضْرِبْ عُنُقَ هَذَا الْمُنَافِقِ. قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " دَعْهُ لاَ يَتَحَدَّثُ النَّاسُ أَنَّ مُحَمَّدًا يَقْتُلُ أَصْحَابَهُ ".
Ҳумайдий, Суфёндан: Биз уни Амр ибн Динордан ёдладик: Жобир ибн Абдуллаҳни (розияллаҳу анҳумо) эшитдим: Биз бир ғазотда эдик. Муҳожирлардан бир киши Ансордан бир кишини тепди. Ансорий: Эй Ансорлар! деди. Муҳожир: Эй Муҳожирлар! деди. Аллаҳ буни Расулига соллаллаҳу алайҳи васаллам эшиттирди. У: «Бу нима?» дедилар. Улар: Муҳожирлардан бир киши Ансордан бир кишини тепди, Ансорий: Эй Ансорлар, Муҳожир: Эй Муҳожирлар деди, дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уни қўйинглар, чунки у сасийқдир» дедилар. Жобир: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (Мадинага) келганларида Ансорлар кўпроқ эдилар, кейин Муҳожирлар кўпайдилар, деди. Шунда Абдуллаҳ ибн Убай: Шундай қилдиларми? Аллаҳга қасам, агар Мадинага қайтсак, албатта азиз (киши) ундан хор (киши)ни чиқариб юборади, деди. Умар ибн Хаттоб (розияллаҳу анҳу): Эй Расулуллаҳ, мени қўйинг, шу мунофиқнинг бўйнини урай, деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уни қўй, одамлар Муҳаммад ўз саҳобаларини ўлдиради деб гапирмасин» дедилар.