حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ مُوسَى بْنِ أَبِي عَائِشَةَ، أَنَّهُ سَأَلَ سَعِيدَ بْنَ جُبَيْرٍ عَنْ قَوْلِهِ تَعَالَى {لاَ تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ} قَالَ وَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ كَانَ يُحَرِّكُ شَفَتَيْهِ إِذَا أُنْزِلَ عَلَيْهِ، فَقِيلَ لَهُ {لاَ تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ} ـ يَخْشَى أَنْ يَنْفَلِتَ مِنْهُ ـ {إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ} أَنْ نَجْمَعَهُ فِي صَدْرِكَ، وَقُرْآنَهُ أَنْ تَقْرَأَهُ {فَإِذَا قَرَأْنَاهُ} يَقُولُ أُنْزِلَ عَلَيْهِ {فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ * ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُ} أَنْ نُبَيِّنَهُ عَلَى لِسَانِكَ.
Убайдуллаҳ ибн Мусо, Исроилдан, у Мусо ибн Абу Оишадан ривоят қилади: У Саид ибн Жубайрдан Аллаҳ таолонинг «Уни (Қуръанни) шошилиб олиш учун тилингни ҳаракатга келтирма» деган сўзи ҳақида сўради. У: Ибн Аббос айтди: Унга (ваҳий) нозил қилинганда лабларини ҳаракатга келтирарди. Шунда унга: «Тилингни ҳаракатга келтирма» — ундан (Қуръан) учиб кетишидан қўрқар эди — «Албатта уни (қалбингда) жамлаб, ўқитиб қўйиш Бизнинг зиммамизда» — уни кўксингда жамлаб қўйиш, ва «қуранаҳу» — уни ўқишинг (дегани); «Бас, қачон уни ўқисак» — яъни унга нозил қилинса; «унинг қироатига эргаш, сўнг уни баён қилиш Бизнинг зиммамизда» — уни тилингда баён қилиш (дегани), деди.