حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الأَعْمَشِ، قَالَ سَمِعْتُ سَعْدَ بْنَ عُبَيْدَةَ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ السُّلَمِيِّ، عَنْ عَلِيٍّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي جَنَازَةٍ فَأَخَذَ شَيْئًا فَجَعَلَ يَنْكُتُ بِهِ الأَرْضَ فَقَالَ " مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ إِلاَّ وَقَدْ كُتِبَ مَقْعَدُهُ مِنَ النَّارِ وَمَقْعَدُهُ مِنَ الْجَنَّةِ ". قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفَلاَ نَتَّكِلُ عَلَى كِتَابِنَا وَنَدَعُ الْعَمَلَ قَالَ " اعْمَلُوا فَكُلٌّ مُيَسَّرٌ لِمَا خُلِقَ لَهُ، أَمَّا مَنْ كَانَ مِنْ أَهْلِ السَّعَادَةِ فَيُيَسَّرُ لِعَمَلِ أَهْلِ السَّعَادَةِ، وَأَمَّا مَنْ كَانَ مِنْ أَهْلِ الشَّقَاءِ فَيُيَسَّرُ لِعَمَلِ أَهْلِ الشَّقَاوَةِ ". ثُمَّ قَرَأَ {فَأَمَّا مَنْ أَعْطَى وَاتَّقَى * وَصَدَّقَ بِالْحُسْنَى} الآيَةَ.
Одам, Шуъбадан, у Аъмашдан: Саъд ибн Убайдани эшитдим, у Абу Абдураҳмон Суламийдан, у Алидан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир жанозада эдилар. Бир нарсани олиб, у билан ерни чизғилаб: «Сизлардан ҳеч ким йўқки, унинг дўзахдаги ўрни ва жаннатдаги ўрни ёзиб қўйилмаган бўлса» дедилар. Улар: Эй Расулуллаҳ, китобимизга таяниб, амални тарк қила қолмайликми? дедилар. У: «Амал қилинглар, ҳар ким ўзига яратилгани учун муяссар қилингандир. Ким бахтли аҳлидан бўлса, бахтли аҳлининг амелига муяссар қилинади; ким бахтсиз аҳлидан бўлса, бахтсиз аҳлининг амелига муяссар қилинади» дедилар. Сўнг «Бас, ким (мол) бериб, тақво қилса ва энг гўзал (калима)ни тасдиқласа...» (оятини) ўқидилар.