حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ، حَدَّثَنَا أَسْبَاطُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا الشَّيْبَانِيُّ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ،. قَالَ الشَّيْبَانِيُّ وَذَكَرَهُ أَبُو الْحَسَنِ السُّوَائِيُّ وَلاَ أَظُنُّهُ ذَكَرَهُ إِلاَّ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ يَحِلُّ لَكُمْ أَنْ تَرِثُوا النِّسَاءَ كَرْهًا وَلاَ تَعْضُلُوهُنَّ لِتَذْهَبُوا بِبَعْضِ مَا آتَيْتُمُوهُنَّ} قَالَ كَانُوا إِذَا مَاتَ الرَّجُلُ كَانَ أَوْلِيَاؤُهُ أَحَقَّ بِامْرَأَتِهِ، إِنْ شَاءَ بَعْضُهُمْ تَزَوَّجَهَا، وَإِنْ شَاءُوا زَوَّجُوهَا، وَإِنْ شَاءُوا لَمْ يُزَوِّجُوهَا، فَهُمْ أَحَقُّ بِهَا مِنْ أَهْلِهَا، فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ فِي ذَلِكَ.
Муҳаммад ибн Муқотил бизга айтди, Асбот ибн Муҳаммад бизга айтди, Шайбоний бизга айтди, у Икримадан, у Ибн Аббосдан; Шайбоний деди: Буни Абул-Ҳасан ас-Сувоий ҳам зикр қилди, гумонимча, уни фақат Ибн Аббосдан зикр қилди: «Эй иймон келтирганлар, аёлларни мажбурий (куч билан) мерос олиб олишингиз ҳалол эмас, уларга берган нарсангизнинг баъзисини олиб қўйиш учун уларни (никоҳдан) тўсманглар» — у деди: Киши ўлса, унинг валийлари (қариндошлари) унинг хотинига қариндошларидан кўра ҳақлироқ бўлар эдилар. Хоҳласалар, улардан бири унга уйланар, хоҳласалар, уни (бошқага) никоҳлаб берар, хоҳласалар, никоҳлаб бермас эдилар. Улар унга ўз аҳлидан (унинг оиласидан) кўра ҳақлироқ эдилар. Шу ҳақда бу оят нозил бўлди.