حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا اشْتَكَى يَقْرَأُ عَلَى نَفْسِهِ بِالْمُعَوِّذَاتِ وَيَنْفُثُ، فَلَمَّا اشْتَدَّ وَجَعُهُ كُنْتُ أَقْرَأُ عَلَيْهِ وَأَمْسَحُ بِيَدِهِ رَجَاءَ بَرَكَتِهَا.
Абдуллаҳ ибн Юсуф, Моликдан, у Ибн Шиҳобдан, у Урвадан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (бетоб бўлиб) шикоят қилганларида ўзларига муъаввизалар (Фалақ ва Нос суралари)ни ўқиб, (қўлларига) пуфлардилар. Оғриқлари кучайганида мен у кишига ўқир ва баракасини умид қилиб у кишининг қўли билан (баданини) силардим.
Қутайба ибн Саид, Муфаззалдан, у Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан, у Урвадан, у Оишадан ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳар кеча тўшагига келганларида икки кафтини жамлаб, уларга пуфлардилар ва уларга «Қул ҳуваллаҳу аҳад», «Қул аъузу би роббил фалақ» ва «Қул аъузу би роббиннос» (сураларини) ўқирдилар, сўнг улар билан баданларидан қўллари етган жойни силардилар — уларни бошларидан, юзларидан ва баданларининг олд (қисми)дан бошлардилар — буни уч марта қилардилар.