حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا الْمُفَضَّلُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا أَوَى إِلَى فِرَاشِهِ كُلَّ لَيْلَةٍ جَمَعَ كَفَّيْهِ ثُمَّ نَفَثَ فِيهِمَا فَقَرَأَ فِيهِمَا {قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ} وَ{قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ} وَ{قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ} ثُمَّ يَمْسَحُ بِهِمَا مَا اسْتَطَاعَ مِنْ جَسَدِهِ يَبْدَأُ بِهِمَا عَلَى رَأْسِهِ وَوَجْهِهِ وَمَا أَقْبَلَ مِنْ جَسَدِهِ يَفْعَلُ ذَلِكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ.
Қутайба ибн Саид, Муфаззалдан, у Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан, у Урвадан, у Оишадан ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳар кеча тўшагига келганларида икки кафтини жамлаб, уларга пуфлардилар ва уларга «Қул ҳуваллаҳу аҳад», «Қул аъузу би роббил фалақ» ва «Қул аъузу би роббиннос» (сураларини) ўқирдилар, сўнг улар билан баданларидан қўллари етган жойни силардилар — уларни бошларидан, юзларидан ва баданларининг олд (қисми)дан бошлардилар — буни уч марта қилардилар.