Абун Нуъмон, Маҳдий ибн Маймундан, у Воситдан, у Абу Воилдан, у Абдуллаҳдан ривоят қилади: Биз эрталаб Абдуллаҳнинг олдига бордик. Бир киши: Мен кеча муфассални (бутун) ўқидим, деди. У: Шеърни ўқигандек шошиб ўқиб (чиқдингми)? Биз қироатни эшитганмиз, мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (жуфтлаб) ўқийдиган жуфтлар (суралар)ни — муфассалдан ўн саккиз сура ва Ҳо-Мим оиласидан икки сурани ёдламан, деди.
Қутайба ибн Саид, Жарирдан, у Мусо ибн Абу Оишадан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо) Аллаҳ таолонинг «Уни шошилиб олиш учун тилингни ҳаракатга келтирма» деган сўзи ҳақида ривоят қилади: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Жибрил ваҳий билан нозил бўлганда тили ва лабларини ҳаракатга келтирардилар, бу унга қийин эди ва бу ундан билинарди. Шунда Аллаҳ «Ла уқсиму би явмил қиёма» (сураси)даги оятни нозил қилди: «Уни шошилиб олиш учун тилингни ҳаракатга келтирма, албатта уни жамлаб, ўқитиб қўйиш Бизнинг зиммамизда. Бас, қачон уни ўқисак, унинг қироатига эргаш» — қачон уни нозил қилсак, қулоқ сол; «сўнг уни баён қилиш Бизнинг зиммамизда» — уни тилингда баён қилиш Бизнинг зиммамизда, деди. (Ибн Аббос): У киши Жибрил келганда (жим) тинглаб турардилар, у кетганда уни Аллаҳ ваъда қилганидек ўқирдилар, деди.