Али ибн Абдуллаҳ, Яҳё ибн Саиддан, у Шуъбадан: Менга Хубайб ибн Абдураҳмон, у Ҳафс ибн Осимдан, у Абу Саид ибнул Муъалладан айтиб берди: Мен намоз ўқиётган эдим, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам мени чақирдилар, мен жавоб бермадим. (Сўнг): Эй Расулуллаҳ, мен намоз ўқиётган эдим, дедим. У: «Аллаҳ: Расул сизларни чақирганида Аллаҳга ва Расулга жавоб беринглар, демаганми?» дедилар. Сўнг: «Сенга масжиддан чиқишингдан олдин Қуръандаги энг улуғ сурани ўргатмайинми?» дедилар ва қўлимдан ушладилар. Биз чиқмоқчи бўлганимизда мен: Эй Расулуллаҳ, сен менга Қуръандаги энг улуғ сурани ўргатаман деган эдинг-ку, дедим. У: «Алҳамду лиллаҳи роббил оламийн — у Сабъул масоний (такрор ўқиладиган етти оят) ва менга берилган улуғ Қуръандир» дедилар.
Муҳаммад ибнул Мусанно, Ваҳбдан, у Ҳишомдан, у Муҳаммаддан, у Маъбаддан, у Абу Саид Худрийдан ривоят қилади: Биз бир сафаримизда эдик. (Бир жойга) тушдик, шунда бир чўри келиб: Қабила бошлиғи (илон ёки чаён) чақиб (касал бўлиб) қолди, бизнинг кишиларимиз йўқ, сизларда (афсун) ўқийдиган киши борми? деди. У билан бирга бир киши турди — биз уни ҳеч афсун (билишда) шубҳа қилмас эдик — у унга афсун ўқиди, у соғайди. (Бошлиқ) унга ўттиз қўй (беришни) буюрди ва бизга сут ичирди. У қайтганида биз унга: Сен афсунни яхши билармидинг ёки афсун қилармидинг? дедик. У: Йўқ, мен фақат Уммул китоб (Фотиҳа) билан афсун қилдим, деди. Биз: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга келмагунимизча — ёки сўрамагунимизча — ҳеч нарса қилманг (бу қўйлар ҳақида), дедик. Мадинага келганимизда, буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга зикр қилдик. У: «У бунинг афсун эканини қаердан билди? (Қўйларни) тақсимланглар ва менга ҳам бир улуш ажратинглар» дедилар. Абу Маъмар: Бизга Абдулворис, у Ҳишомдан, у Муҳаммад ибн Сийриндан, у Маъбад ибн Сийриндан, у Абу Саид Худрийдан шуни айтиб берди, деди.