حَدَّثَنِي يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، أَخْبَرَنَا سَيَّارٌ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي غَزْوَةٍ، فَلَمَّا قَفَلْنَا كُنَّا قَرِيبًا مِنَ الْمَدِينَةِ تَعَجَّلْتُ عَلَى بَعِيرٍ لِي قَطُوفٍ، فَلَحِقَنِي رَاكِبٌ مِنْ خَلْفِي فَنَخَسَ بَعِيرِي بِعَنَزَةٍ كَانَتْ مَعَهُ، فَسَارَ بَعِيرِي كَأَحْسَنِ مَا أَنْتَ رَاءٍ مِنَ الإِبِلِ، فَالْتَفَتُّ فَإِذَا أَنَا بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي حَدِيثُ عَهْدٍ بِعُرْسٍ. قَالَ " أَتَزَوَّجْتَ ". قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " أَبِكْرًا أَمْ ثَيِّبًا ". قَالَ قُلْتُ بَلْ ثَيِّبًا. قَالَ " فَهَلاَّ بِكْرًا تُلاَعِبُهَا وَتُلاَعِبُكَ ". قَالَ فَلَمَّا قَدِمْنَا ذَهَبْنَا لِنَدْخُلَ، فَقَالَ " أَمْهِلُوا حَتَّى تَدْخُلُوا لَيْلاً ـ أَىْ عِشَاءً ـ لِكَىْ تَمْتَشِطَ الشَّعِثَةُ، وَتَسْتَحِدَّ الْمُغِيبَةُ ".
Яъқуб ибн Иброҳим, Ҳушаймдан, у Сайёрдан, у Шаъбийдан, у Жобир ибн Абдуллаҳдан ривоят қилади: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир ғазотда эдик. Қайтганимизда Мадинага яқин (бўлдик), мен секин юрадиған туямда шошилдим, ортимдан бир отлиқ менга етиб олди ва ёнидаги найза билан туямни нухсади, туям сен кўрган туяларнинг энг яхшисидек (чаққон) юра бошлади. Мен ўгирилдим — мана у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам. Мен: Эй Расулуллаҳ, мен янги уйланган эдим, дедим. У: «Уйландингми?» дедилар. Мен: Ҳа, дедим. У: «Бокирагами ёки тул (аёл)га(ми)?» дедилар. Мен: Тул аёлга, дедим. У: «Нега бир бокира (қиз)га (уйланмадинг), унга сен ўйнаб, у сенга ўйнар эди?» дедилар. (Мадинага) келганимизда, кирмоқчи бўлдик. У: «(Кечкача) сабр қилинглар, то кечаси (хуфтонда) киргунингизгача — то сочи тўзиган (аёл) тарасин ва бева (аёл авратини) тозаласин» дедилар.