حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَابِسٍ، سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ سَأَلَهُ رَجُلٌ شَهِدْتَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْعِيدَ أَضْحًى أَوْ فِطْرًا قَالَ نَعَمْ لَوْلاَ مَكَانِي مِنْهُ مَا شَهِدْتُهُ ـ يَعْنِي مِنْ صِغَرِهِ ـ قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى ثُمَّ خَطَبَ، وَلَمْ يَذْكُرْ أَذَانًا وَلاَ إِقَامَةً، ثُمَّ أَتَى النِّسَاءَ فَوَعَظَهُنَّ وَذَكَّرَهُنَّ وَأَمَرَهُنَّ بِالصَّدَقَةِ، فَرَأَيْتُهُنَّ يَهْوِينَ إِلَى آذَانِهِنَّ وَحُلُوقِهِنَّ يَدْفَعْنَ إِلَى بِلاَلٍ، ثُمَّ ارْتَفَعَ هُوَ وَبِلاَلٌ إِلَى بَيْتِهِ.
Аҳмад ибн Муҳаммад, Абдуллаҳдан, у Суфёндан, у Абдураҳмон ибн Обисдан ривоят қилади: Ибн Аббосни (розияллаҳу анҳумо) эшитдим, ундан бир киши: Сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга ҳайитда — қурбон ёки фитр (ҳайитида) — ҳозир бўлдингми? деб сўради. У: Ҳа, агар у кишига (қариндошлик) ўрним бўлмаганида, мен ҳозир бўлмас эдим — яъни ёшлиги сабабли, деди. У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам чиқиб, намоз ўқидилар, сўнг хутба қилдилар — азон ҳам, иқомат ҳам зикр қилмади — сўнг аёллар олдига келиб, уларга ваъз қилдилар, эслатдилар ва садақага буюрдилар. Мен уларни қулоқлари ва бўйинлари (тақинчоқлари)га қўл чўзиб, Билолга бераётганини кўрдим. Сўнг у (Набий) ва Билол уйига кўтарилдилар, деди.