حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ، قَالَ جَاءَتِ امْرَأَةٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ جِئْتُ أَهَبُ لَكَ نَفْسِي قَالَ فَنَظَرَ إِلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَعَّدَ النَّظَرَ فِيهَا وَصَوَّبَهُ ثُمَّ طَأْطَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَأْسَهُ فَلَمَّا رَأَتِ الْمَرْأَةُ أَنَّهُ لَمْ يَقْضِ فِيهَا شَيْئًا جَلَسَتْ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكَ بِهَا حَاجَةٌ فَزَوِّجْنِيهَا. فَقَالَ " وَهَلْ عِنْدَكَ مِنْ شَىْءٍ ". قَالَ لاَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَقَالَ " اذْهَبْ إِلَى أَهْلِكَ فَانْظُرْ هَلْ تَجِدُ شَيْئًا ". فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لاَ وَاللَّهِ مَا وَجَدْتُ شَيْئًا. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " انْظُرْ وَلَوْ خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ ". فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لاَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَلاَ خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ وَلَكِنْ هَذَا إِزَارِي ـ قَالَ سَهْلٌ مَا لَهُ رِدَاءٌ فَلَهَا نِصْفُهُ ـ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا تَصْنَعُ بِإِزَارِكَ إِنْ لَبِسْتَهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْهَا مِنْهُ شَىْءٌ وَإِنْ لَبِسَتْهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْكَ شَىْءٌ ". فَجَلَسَ الرَّجُلُ حَتَّى إِذَا طَالَ مَجْلِسُهُ قَامَ فَرَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُوَلِّيًا فَأَمَرَ بِهِ فَدُعِيَ فَلَمَّا جَاءَ قَالَ " مَاذَا مَعَكَ مِنَ الْقُرْآنِ ". قَالَ مَعِي سُورَةُ كَذَا وَسُورَةُ كَذَا عَدَّدَهَا. فَقَالَ " تَقْرَؤُهُنَّ عَنْ ظَهْرِ قَلْبِكَ ". قَالَ نَعَمْ. قَالَ " اذْهَبْ فَقَدْ مَلَّكْتُكَهَا بِمَا مَعَكَ مِنَ الْقُرْآنِ ".
Қутайба, Абдулазиз ибн Абу Ҳозимдан, у отасидан, у Саҳл ибн Саъд Соидийдан ривоят қилади: Бир аёл Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: Эй Расулуллаҳ, мен ўзимни сизга ҳиба қилгани келдим, деди. (Саҳл) айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга қараб, назарини юқорига кўтариб, пастга туширдилар, сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бошларини қуйи солдилар. Аёл у киши ўзи ҳақида бирор нарса (қарор) қилмаганини кўрганида ўтирди. Шунда саҳобаларидан бир киши туриб: Эй Расулуллаҳ, агар сизга ундан эҳтиёж бўлмаса, уни менга никоҳлаб беринг, деди. У: «Сенда бирор нарса борми?» дедилар. У: Йўқ, Аллаҳга қасам, эй Расулуллаҳ, деди. У: «Оилангга бориб, бирор нарса топасанми, қарагин» дедилар. У бориб, сўнг қайтиб: Йўқ, Аллаҳга қасам, ҳеч нарса топмадим, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Темирдан узук бўлса ҳам қарагин» дедилар. У бориб, сўнг қайтиб: Йўқ, Аллаҳга қасам, эй Расулуллаҳ, темирдан узук ҳам (топмадим), аммо мана бу изорим — Саҳл: Унинг ридоси йўқ эди, деди — унинг ярми унга бўлсин, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Изоринг билан нима қиласан? Агар уни сен кийсанг, ундан унга ҳеч нарса бўлмайди, агар уни у кийса, сенга ҳеч нарса бўлмайди» дедилар. Киши ўтирди, то ўтириши узунлашганида турди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни (орқага) бурилиб кетаётганини кўриб, унга (чақиришни) буюрдилар, у чақирилди. Келганида: «Сенда Қуръандан нима бор?» дедилар. У: Менда фалон сура ва фалон сура бор, деб санади. У: «Уларни ёдингдан ўқий оласанми?» дедилар. У: Ҳа, деди. У: «Бор, мен сени унга сендаги Қуръан (билишинг) эвазига (эгаси) қилиб бердим» дедилар.