حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ، أَخْبَرَهُ أَنَّ زَيْنَبَ ابْنَةَ أَبِي سَلَمَةَ أَخْبَرَتْهُ أَنَّ أُمَّ حَبِيبَةَ قَالَتْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ انْكِحْ أُخْتِي بِنْتَ أَبِي سُفْيَانَ. قَالَ " وَتُحِبِّينَ ". قُلْتُ نَعَمْ، لَسْتُ بِمُخْلِيَةٍ، وَأَحَبُّ مَنْ شَارَكَنِي فِي خَيْرٍ أُخْتِي. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ ذَلِكَ لاَ يَحِلُّ لِي ". قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَوَاللَّهِ إِنَّا لَنَتَحَدَّثُ أَنَّكَ تُرِيدُ أَنْ تَنْكِحَ دُرَّةَ بِنْتَ أَبِي سَلَمَةَ. قَالَ " بِنْتَ أُمِّ سَلَمَةَ ". فَقُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " فَوَاللَّهِ لَوْ لَمْ تَكُنْ فِي حَجْرِي مَا حَلَّتْ لِي إِنَّهَا لاَبْنَةُ أَخِي مِنَ الرَّضَاعَةِ، أَرْضَعَتْنِي وَأَبَا سَلَمَةَ ثُوَيْبَةُ فَلاَ تَعْرِضْنَ عَلَىَّ بَنَاتِكُنَّ وَلاَ أَخَوَاتِكُنَّ ".
Абдуллаҳ ибн Юсуф, Лайсдан, у Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан: Урва ибн Зубайр унга хабар берди: Зайнаб бинти Абу Салама унга хабар берди: Умму Ҳабиба айтди: Мен: Эй Расулуллаҳ, опам — Абу Суфён қизига уйланинг, дедим. У: «Буни хоҳлайсанми?» дедилар. Мен: Ҳа, мен ягона (хотин) эмасман, ва менга хайрда шерик бўлувчининг энг севимлиси опамдир, дедим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта бу менга ҳалол эмас» дедилар. Мен: Эй Расулуллаҳ, Аллаҳга қасам, бизга сен Дурра бинти Абу Саламага уйланмоқчи экансан деб айтишяпти, дедим. У: «Умму Салама қизигами?» дедилар. Мен: Ҳа, дедим. У: «Аллаҳга қасам, агар у менинг тарбиямда бўлмаганида ҳам, менга ҳалол бўлмас эди, у менинг ризоатдан акамнинг қизи. Мени ва Абу Саламани Сувайба эмизган. Бас, менга қизларингизни ва опа-сингилларингизни таклиф қилманглар» дедилар.