حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " رَأَيْتُكِ فِي الْمَنَامِ يَجِيءُ بِكِ الْمَلَكُ فِي سَرَقَةٍ مِنْ حَرِيرٍ فَقَالَ لِي هَذِهِ امْرَأَتُكَ. فَكَشَفْتُ عَنْ وَجْهِكِ الثَّوْبَ، فَإِذَا أَنْتِ هِيَ فَقُلْتُ إِنْ يَكُ هَذَا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ يُمْضِهِ ".
Мусаддад, Ҳаммод ибн Зайддан, у Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга: «Мен сени тушимда кўрдим: малоика сени ипак (мато)да келтириб, менга: Бу сенинг хотининг, деди. Мен юзингдан (кийимни) очдим, мана у сен. Мен: Агар бу Аллаҳ ҳузуридан бўлса, У уни амалга оширар, дедим» дедилар.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، أَنَّ امْرَأَةً، جَاءَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ جِئْتُ لأَهَبَ لَكَ نَفْسِي. فَنَظَرَ إِلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَعَّدَ النَّظَرَ إِلَيْهَا وَصَوَّبَهُ، ثُمَّ طَأْطَأَ رَأْسَهُ، فَلَمَّا رَأَتِ الْمَرْأَةُ أَنَّهُ لَمْ يَقْضِ فِيهَا شَيْئًا جَلَسَتْ، فَقَامَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ أَىْ رَسُولَ اللَّهِ إِنْ لَمْ تَكُنْ لَكَ بِهَا حَاجَةٌ فَزَوِّجْنِيهَا. فَقَالَ " هَلْ عِنْدَكَ مِنْ شَىْءٍ ". قَالَ لاَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " اذْهَبْ إِلَى أَهْلِكَ فَانْظُرْ هَلْ تَجِدُ شَيْئًا ". فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لاَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا وَجَدْتُ شَيْئًا. قَالَ " انْظُرْ وَلَوْ خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ ". فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لاَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَلاَ خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ، وَلَكِنْ هَذَا إِزَارِي ـ قَالَ سَهْلٌ مَا لَهُ رِدَاءٌ ـ فَلَهَا نِصْفُهُ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا تَصْنَعُ بِإِزَارِكَ إِنْ لَبِسْتَهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْهَا مِنْهُ شَىْءٌ، وَإِنْ لَبِسَتْهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْكَ شَىْءٌ ". فَجَلَسَ الرَّجُلُ حَتَّى طَالَ مَجْلَسُهُ ثُمَّ قَامَ فَرَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُوَلِّيًا فَأَمَرَ بِهِ فَدُعِيَ فَلَمَّا جَاءَ قَالَ " مَاذَا مَعَكَ مِنَ الْقُرْآنِ ". قَالَ مَعِي سُورَةَ كَذَا وَسُورَةَ كَذَا وَسُورَةَ كَذَا. عَدَّدَهَا. قَالَ " أَتَقْرَؤُهُنَّ عَنْ ظَهْرِ قَلْبِكَ ". قَالَ نَعَمْ. قَالَ " اذْهَبْ فَقَدْ مَلَّكْتُكَهَا بِمَا مَعَكَ مِنَ الْقُرْآنِ ".
Қутайба, Яъқубдан, у Абу Ҳозимдан, у Саҳл ибн Саъддан ривоят қилади: Бир аёл Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: Эй Расулуллаҳ, мен ўзимни сизга ҳиба қилгани келдим, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга қараб, назарини юқорига кўтариб, пастга туширдилар, сўнг бошларини қуйи солдилар. Аёл у киши ўзи ҳақида бирор нарса (қарор) қилмаганини кўрганида ўтирди. Шунда саҳобаларидан бир киши туриб: Эй Расулуллаҳ, агар сизга ундан эҳтиёж бўлмаса, уни менга никоҳлаб беринг, деди. У: «Сенда бирор нарса борми?» дедилар. У: Йўқ, Аллаҳга қасам, эй Расулуллаҳ, деди. У: «Оилангга бориб, бирор нарса топасанми, қарагин» дедилар. У бориб, сўнг қайтиб: Йўқ, Аллаҳга қасам, эй Расулуллаҳ, ҳеч нарса топмадим, деди. У: «Темирдан узук бўлса ҳам қарагин» дедилар. У бориб, сўнг қайтиб: Йўқ, Аллаҳга қасам, эй Расулуллаҳ, темирдан узук ҳам (топмадим), аммо мана бу изорим — Саҳл: Унинг ридоси йўқ эди, деди — унинг ярми унга бўлсин, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Изоринг билан нима қиласан? Агар уни сен кийсанг, ундан унга ҳеч нарса бўлмайди; агар уни у кийса, сенга ҳеч нарса бўлмайди» дедилар. Киши ўтирди, то ўтириши узунлашганида турди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни (орқага) бурилиб кетаётганини кўриб, унга (чақиришни) буюрдилар, у чақирилди. Келганида: «Сенда Қуръандан нима бор?» дедилар. У: Менда фалон сура ва фалон сура ва фалон сура бор, деб санади. У: «Уларни ёдингдан ўқий оласанми?» дедилар. У: Ҳа, деди. У: «Бор, мен сени унга сендаги Қуръан (билишинг) эвазига (эгаси) қилиб бердим» дедилар.