حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، عَنْ زَكَرِيَّاءَ ـ هُوَ ابْنُ أَبِي زَائِدَةَ ـ عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ يَحِلُّ لاِمْرَأَةٍ تَسْأَلُ طَلاَقَ أُخْتِهَا لِتَسْتَفْرِغَ صَحْفَتَهَا، فَإِنَّمَا لَهَا مَا قُدِّرَ لَهَا ".
Убайдуллаҳ ибн Мусо, Закариё ибн Абу Зоидадан, у Саъд ибн Иброҳимдан, у Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди: «Бир аёлга (дин) опасининг талоқ қилинишини — унинг идишини (ризқини) бўшатиб олиш (ўзига олиш) учун — сўраши ҳалол эмас, чунки унга фақат ўзига тақдир қилингани (насибаси) бордир» дедилар.