حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ ـ هُوَ ابْنُ زَيْدٍ ـ عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَأَى عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ أَثَرَ صُفْرَةٍ قَالَ " مَا هَذَا ". قَالَ إِنِّي تَزَوَّجْتُ امْرَأَةً عَلَى وَزْنِ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ. قَالَ " بَارَكَ اللَّهُ لَكَ، أَوْلِمْ وَلَوْ بِشَاةٍ ".
Сулаймон ибн Ҳарб, Ҳаммод ибн Зайддан, у Собитдан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Абдураҳмон ибн Авфнинг устида сариғ (атир) изини кўриб: «Бу нима?» дедилар. У: Мен бир аёлга бир данак оғирликда олтин билан уйландим, деди. У: «Аллаҳ сенга барака берсин. Валима қил, бир қўй (сўйиб) бўлса ҳам» дедилар.