حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلاَمٍ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ أَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ خَيْبَرَ وَالْمَدِينَةِ ثَلاَثًا يُبْنَى عَلَيْهِ بِصَفِيَّةَ بِنْتِ حُيَىٍّ فَدَعَوْتُ الْمُسْلِمِينَ إِلَى وَلِيمَتِهِ، فَمَا كَانَ فِيهَا مِنْ خُبْزٍ وَلاَ لَحْمٍ، أَمَرَ بِالأَنْطَاعِ فَأُلْقِيَ فِيهَا مِنَ التَّمْرِ وَالأَقِطِ وَالسَّمْنِ فَكَانَتْ وَلِيمَتَهُ، فَقَالَ الْمُسْلِمُونَ إِحْدَى أُمَّهَاتِ الْمُؤْمِنِينَ أَوْ مِمَّا مَلَكَتْ يَمِينُهُ فَقَالُوا إِنْ حَجَبَهَا فَهْىَ مِنْ أُمَّهَاتِ الْمُؤْمِنِينَ، وَإِنْ لَمْ يَحْجُبْهَا فَهْىَ مِمَّا مَلَكَتْ يَمِينُهُ فَلَمَّا ارْتَحَلَ وَطَّى لَهَا خَلْفَهُ وَمَدَّ الْحِجَابَ بَيْنَهَا وَبَيْنَ النَّاسِ.
Муҳаммад ибн Салом, Исмоил ибн Жаъфардан, у Ҳумайддан, у Анасдан ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбар билан Мадина орасида уч (кун) туриб, унда Сафия бинти Ҳуяй билан қовушдилар. Мен мусулмонларни унинг валимасига чақирдим. Унда на нон, на гўшт бор эди. (Набий) териларни (ёзишни) буюрдилар, унга хурмо, қурут ва ёғ ташланди — бу унинг валимаси бўлди. Мусулмонлар: У мўминлар оналаридан бирими ёки ўнг қўли эгаллаганларданми? деб (сўрордилар). Улар: Агар уни (ҳижоб билан) тўсса, у мўминлар оналаридандир; агар тўсмаса, у ўнг қўли эгаллаганлардандир, дедилар. У киши (йўлга) равона бўлганида, унга орқасида (жой) тайёрлаб, у билан одамлар орасида ҳижобни тортдилар.