حَدَّثَنَا ابْنُ سَلاَمٍ، أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ {وَإِنِ امْرَأَةٌ خَافَتْ مِنْ بَعْلِهَا نُشُوزًا أَوْ إِعْرَاضًا} قَالَتْ هِيَ الْمَرْأَةُ تَكُونُ عِنْدَ الرَّجُلِ، لاَ يَسْتَكْثِرُ مِنْهَا فَيُرِيدُ طَلاَقَهَا، وَيَتَزَوَّجُ غَيْرَهَا، تَقُولُ لَهُ أَمْسِكْنِي وَلاَ تُطَلِّقْنِي، ثُمَّ تَزَوَّجْ غَيْرِي، فَأَنْتَ فِي حِلٍّ مِنَ النَّفَقَةِ عَلَىَّ وَالْقِسْمَةِ لِي، فَذَلِكَ قَوْلُهُ تَعَالَى {فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِمَا أَنْ يَصَّالَحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا وَالصُّلْحُ خَيْرٌ}
Ибн Салом, Абу Муовиядан, у Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) «Агар бир аёл эрининг нушуз (юз ўгириши) ёки юз буруишидан қўрқса» (ояти ҳақида): У: Бу — бир кишининг (никоҳи)да бўлган, у (киши) ундан кўп (баҳра) олмайдиган (ёқтирмайдиган), уни талоқ қилиб, бошқага уйланмоқчи бўлган аёл ҳақида. У (аёл) унга: Мени ушлаб тур, талоқ қилма, сўнг бошқага уйланавер; сен менга нафақа ва навбат (тақсим)дан ҳалолсан, дейди. Мана шу Аллаҳ таолонинг: «Бас, иккаласига ўзлари орасида ярашиш билан ярашишда гуноҳ йўқ, ярашиш яхшироқдир» деган сўзидир.