حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، وَقَالَ، عَطَاءٌ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، كَانَ الْمُشْرِكُونَ عَلَى مَنْزِلَتَيْنِ مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالْمُؤْمِنِينَ، كَانُوا مُشْرِكِي أَهْلِ حَرْبٍ يُقَاتِلُهُمْ وَيُقَاتِلُونَهُ، وَمُشْرِكِي أَهْلِ عَهْدٍ لاَ يُقَاتِلُهُمْ وَلاَ يُقَاتِلُونَهُ، وَكَانَ إِذَا هَاجَرَتِ امْرَأَةٌ مِنْ أَهْلِ الْحَرْبِ لَمْ تُخْطَبْ حَتَّى تَحِيضَ وَتَطْهُرَ، فَإِذَا طَهُرَتْ حَلَّ لَهَا النِّكَاحُ، فَإِنْ هَاجَرَ زَوْجُهَا قَبْلَ أَنْ تَنْكِحَ رُدَّتْ إِلَيْهِ، وَإِنْ هَاجَرَ عَبْدٌ مِنْهُمْ أَوْ أَمَةٌ فَهُمَا حُرَّانِ وَلَهُمَا مَا لِلْمُهَاجِرِينَ. ثُمَّ ذَكَرَ مِنْ أَهْلِ الْعَهْدِ مِثْلَ حَدِيثِ مُجَاهِدٍ وَإِنْ هَاجَرَ عَبْدٌ أَوْ أَمَةٌ لِلْمُشْرِكِينَ أَهْلِ الْعَهْدِ لَمْ يُرَدُّوا، وَرُدَّتْ أَثْمَانُهُمْ.
Иброҳим ибн Мусо, Ҳишомдан, у Ибн Журайждан; ва Ато Ибн Аббосдан: Мушриклар Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ва мўминларга нисбатан икки манзилада (ҳолатда) эдилар: улар ҳарб аҳли (уруш қилувчи) мушриклар эдилар — у (Набий) улар билан, улар у билан урушар эдилар; ва аҳд (сулҳ) аҳли мушриклар эдилар — у улар билан, улар у билан урушмас эдилар. Ҳарб аҳлидан бир аёл ҳижрат қилса, ҳайз кўриб, покланмагунча унга совчилик қилинмас эди; покланганида, унга никоҳ ҳалол бўлар эди. Агар эри у никоҳланмасидан олдин ҳижрат қилса, у эрига қайтарилар эди. Агар улардан бир қул ёки чўри ҳижрат қилса, улар иккаласи озоддир ва уларга Муҳожирларга (тегишли) нарса (ҳуқуқлар) бордир. Сўнг аҳд аҳлидан — Мужоҳиднинг ҳадиси каби — зикр қилди: Агар аҳд аҳли мушрикларининг қули ёки чўриси ҳижрат қилса, улар қайтарилмас эди, балки уларнинг баҳолари (пули) қайтарилар эди.