حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلاَمٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ شَقِيقٍ، قَالَ كُنْتُ جَالِسًا مَعَ عَبْدِ اللَّهِ وَأَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيِّ فَقَالَ لَهُ أَبُو مُوسَى لَوْ أَنَّ رَجُلاً أَجْنَبَ، فَلَمْ يَجِدِ الْمَاءَ شَهْرًا، أَمَا كَانَ يَتَيَمَّمُ وَيُصَلِّي فَكَيْفَ تَصْنَعُونَ بِهَذِهِ الآيَةِ فِي سُورَةِ الْمَائِدَةِ {فَلَمْ تَجِدُوا مَاءً فَتَيَمَّمُوا صَعِيدًا طَيِّبًا} فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ لَوْ رُخِّصَ لَهُمْ فِي هَذَا لأَوْشَكُوا إِذَا بَرَدَ عَلَيْهِمُ الْمَاءُ أَنْ يَتَيَمَّمُوا الصَّعِيدَ. قُلْتُ وَإِنَّمَا كَرِهْتُمْ هَذَا لِذَا قَالَ نَعَمْ. فَقَالَ أَبُو مُوسَى أَلَمْ تَسْمَعْ قَوْلَ عَمَّارٍ لِعُمَرَ بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَاجَةٍ فَأَجْنَبْتُ، فَلَمْ أَجِدِ الْمَاءَ، فَتَمَرَّغْتُ فِي الصَّعِيدِ كَمَا تَمَرَّغُ الدَّابَّةُ، فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيكَ أَنْ تَصْنَعَ هَكَذَا ". فَضَرَبَ بِكَفِّهِ ضَرْبَةً عَلَى الأَرْضِ ثُمَّ نَفَضَهَا، ثُمَّ مَسَحَ بِهَا ظَهْرَ كَفِّهِ بِشِمَالِهِ، أَوْ ظَهْرَ شِمَالِهِ بِكَفِّهِ، ثُمَّ مَسَحَ بِهِمَا وَجْهَهُ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ أَفَلَمْ تَرَ عُمَرَ لَمْ يَقْنَعْ بِقَوْلِ عَمَّارٍ وَزَادَ يَعْلَى عَنِ الأَعْمَشِ عَنْ شَقِيقٍ كُنْتُ مَعَ عَبْدِ اللَّهِ وَأَبِي مُوسَى فَقَالَ أَبُو مُوسَى أَلَمْ تَسْمَعْ قَوْلَ عَمَّارٍ لِعُمَرَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعَثَنِي أَنَا وَأَنْتَ فَأَجْنَبْتُ فَتَمَعَّكْتُ بِالصَّعِيدِ، فَأَتَيْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْنَاهُ فَقَالَ " إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيكَ هَكَذَا ". وَمَسَحَ وَجْهَهُ وَكَفَّيْهِ وَاحِدَةً
Бизга Муҳаммад ибн Салом ривоят қилди, у деди: бизга Абу Муовия, ал-Аъмашдан, у Шақиқдан хабар берди, у деди: Мен Абдуллаҳ ва Абу Мусо ал-Ашъарий билан ўтирган эдим. Абу Мусо унга: «Агар бир киши жанобатли бўлиб, бир ой сув топмаса, таяммум қилиб, намоз ўқимайдими? Сизлар Моида сурасидаги мана шу оятни — ‹...сув топмасангиз, пок тупроқ билан таяммум қилинглар› — нима қиласизлар?» деди. Абдуллаҳ: «Агар уларга бунда рухсат берилса, уларга сув совуқ бўлганида, тупроқ билан таяммум қилишлари яқин (бўлар) эди,» деди. Мен: «Сизлар буни фақат шунинг учун ёқтирмадингизми?» дедим. У: «Ҳа,» деди. Абу Мусо: «Амморнинг Умарга айтган сўзини эшитмаганмидинг? — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени бир ҳожат билан юбордилар, мен жанобатли бўлдим, сув топмадим, шу сабабли тупроқда ҳайвон ағанаганидек ағанадим. Буни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га айтсам: ‹Сенга шундай қилишинг етарли эди›, дедилар ва кафтларини ерга бир марта уриб, уларни қоқдилар, сўнг у (ўнг кафт) билан кафтининг устини чап (қўл)и билан — ёки: чапининг устини кафти билан — маш қилдилар, кейин улар билан юзларини маш қилдилар.» Абдуллаҳ: «Умарни Амморнинг сўзига қаноат қилмаганини кўрмадингми?» деди. Яъло ал-Аъмашдан, у Шақиқдан (зиёда қилди): Мен Абдуллаҳ ва Абу Мусо билан эдим. Абу Мусо: «Амморнинг Умарга айтган сўзини эшитмаганмидинг? — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени ва сени юбордилар, мен жанобатли бўлиб, тупроқда ағанадим. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келиб, унга хабар бердик. У: ‹Сенга шундай (қилишинг) етарли эди›, дедилар ва юзи ҳамда кафтларини бир марта маш қилдилар (деди).