حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، قَالَ الْوَلِيدُ بْنُ كَثِيرٍ أَخْبَرَنِي أَنَّهُ، سَمِعَ وَهْبَ بْنَ كَيْسَانَ، أَنَّهُ سَمِعَ عُمَرَ بْنَ أَبِي سَلَمَةَ، يَقُولُ كُنْتُ غُلاَمًا فِي حَجْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكَانَتْ يَدِي تَطِيشُ فِي الصَّحْفَةِ فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا غُلاَمُ سَمِّ اللَّهَ، وَكُلْ بِيَمِينِكَ وَكُلْ مِمَّا يَلِيكَ ". فَمَا زَالَتْ تِلْكَ طِعْمَتِي بَعْدُ.
Али ибн Абдуллаҳ, Суфёндан: Валиду ибн Касир менга хабар берди: У Ваҳб ибн Кайсонни эшитди: У Умар ибн Абу Саламани айтиб бераётганини эшитди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг тарбиясидаги бола эдим, менинг қўлим товоқда (ҳар томонга) юрарди (овқатга узанарди). Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга: «Эй бола, Аллаҳнинг исмини айт (Бисмиллаҳ де), ўнг қўлинг билан е ва ўз олдингдагидан е» дедилар. Бундан кейин мана шу менинг овқатланишим (одатим) бўлиб қолди.