حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ الأَنْصَارِيِّ، قَالَ كَانَ مِنَ الأَنْصَارِ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ أَبُو شُعَيْبٍ، وَكَانَ لَهُ غُلاَمٌ لَحَّامٌ فَقَالَ اصْنَعْ لِي طَعَامًا أَدْعُو رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَامِسَ خَمْسَةٍ، فَدَعَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَامِسَ خَمْسَةٍ، فَتَبِعَهُمْ رَجُلٌ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّكَ دَعَوْتَنَا خَامِسَ خَمْسَةٍ وَهَذَا رَجُلٌ قَدْ تَبِعَنَا، فَإِنْ شِئْتَ أَذِنْتَ لَهُ، وَإِنْ شِئْتَ تَرَكْتَهُ ". قَالَ بَلْ أَذِنْتُ لَهُ. قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ سَمِعْتُ مُحَمَّدَ بْنَ إِسْمَاعِيْلَ يَقُولُ إِذَا كَانَ الْقَوْمُ عَلَى الْمَائِدَةِ لَيْسَ لَهُمْ أَنْ يُنَاوِلُوا مِنْ مَائِدَةٍ إِلَى مَائِدَةٍ أُخْرَى وَلَكِنْ يُنَاوِلُ بَعْضُهُمْ بَعْضًا فِي تِلْكَ الْمَائِدَةِ أَوْ يَدَعُ
Муҳаммад ибн Юсуф, Суфёндан, у Аъмашдан, у Абу Воилдан, у Абу Масъуд Ансорийдан ривоят қилади: У: Ансордан Абу Шуъайб деб аталувчи бир киши бор эди, унинг қассоб ғуломи (қул) бор эди. У: Менга таом тайёрла, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни бештанинг бешинчиси (қилиб) чақираман, деди. У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни бешинчи (киши қилиб) чақирди, уларга бир киши эргашди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сен бизни бештанинг бешинчиси (қилиб) чақирдинг, мана бу киши бизга эргашди. Агар хоҳласанг, унга изн бер; агар хоҳласанг, уни қолдир (рад қил)» дедилар. У: Йўқ, балки мен унга изн бердим, деди. Муҳаммад ибн Юсуф: Муҳаммад ибн Исмоилни (Бухорийни): Қавм дастурхон устида бўлса, уларга бир дастурхондан бошқа дастурхонга (таом) узатиш дуруст эмас, балки ўша дастурхонда бири бирига узатади ёки қолдиради, деганини эшитдим, деди.