حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ بُشَيْرِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ سُوَيْدِ بْنِ النُّعْمَانِ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّهُمْ، كَانُوا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِالصَّهْبَاءِ ـ وَهْىَ عَلَى رَوْحَةٍ مِنْ خَيْبَرَ ـ فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ، فَدَعَا بِطَعَامٍ فَلَمْ يَجِدْهُ إِلاَّ سَوِيقًا، فَلاَكَ مِنْهُ فَلُكْنَا مَعَهُ، ثُمَّ دَعَا بِمَاءٍ فَمَضْمَضَ، ثُمَّ صَلَّى وَصَلَّيْنَا، وَلَمْ يَتَوَضَّأْ.
Сулаймон ибн Ҳарб, Ҳаммоддан, у Яҳёдан, у Бушайр ибн Ясордан, у Сувайд ибн Нуъмондан ривоят қилади: У унга хабар беришича: Улар Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Саҳбо (жойида) эдилар — у Хайбардан бир манзил (йўл) масофада. Намоз вақти етди. У таом сўрадилар, фақат савиқ (қовурилган ун)дан бошқа топмадилар. У ундан бир луқма чайнадилар, биз ҳам у билан чайнадик. Сўнг сув сўраб, оғизларини чайдилар. Сўнг у ўқидилар, биз ҳам ўқидик, у таҳорат қилмадилар.