حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم دَخَلَ عَلَيْهَا وَحَاضَتْ بِسَرِفَ، قَبْلَ أَنْ تَدْخُلَ مَكَّةَ وَهْىَ تَبْكِي فَقَالَ " مَا لَكِ أَنَفِسْتِ ". قَالَتْ نَعَمْ. قَالَ " إِنَّ هَذَا أَمْرٌ كَتَبَهُ اللَّهُ عَلَى بَنَاتِ آدَمَ، فَاقْضِي مَا يَقْضِي الْحَاجُّ غَيْرَ أَنْ لاَ تَطُوفِي بِالْبَيْتِ ". فَلَمَّا كُنَّا بِمِنًى أُتِيتُ بِلَحْمِ بَقَرٍ، فَقُلْتُ مَا هَذَا قَالُوا ضَحَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ أَزْوَاجِهِ بِالْبَقَرِ.
Мусаддад, Суфёндан, у Абдураҳмон ибнул Қосимдан, у отасидан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг олдига кирдилар — у Маккага киришдан олдин Сарифда ҳайз кўрган эди — у йиғларди. У: «Сенга нима бўлди, ҳайз кўрдингми?» дедилар. У: Ҳа, деди. У: «Бу — Аллаҳ Одам қизларига ёзиб қўйган бир ишдир. Ҳаж қилувчи бажарадиган амалларни бажар, фақат Байтни (Каъбани) тавоф қилма» дедилар. Биз Минода бўлганимизда, менга сигир гўшти келтирилди. Мен: Бу нима? дедим. Улар: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам хотинлари номидан сигир билан қурбонлик сўйдилар, дедилар.