بَابُ وَقَوْلُ اللَّهِ تَعَالَى: {إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالأَنْصَابُ وَالأَزْلاَمُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ}
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ شَرِبَ الْخَمْرَ فِي الدُّنْيَا، ثُمَّ لَمْ يَتُبْ مِنْهَا، حُرِمَهَا فِي الآخِرَةِ ".
Абдуллаҳ ибн Юсуф, Моликдан, у Нофиъдан, у Абдуллаҳ ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо) ривоят қилади: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким дунёда хамр (май) ичса, сўнг ундан тавба қилмаса, охиратда ундан маҳрум қилинади» дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُتِيَ لَيْلَةَ أُسْرِيَ بِهِ بِإِيلِيَاءَ بِقَدَحَيْنِ مِنْ خَمْرٍ، وَلَبَنٍ فَنَظَرَ إِلَيْهِمَا، ثُمَّ أَخَذَ اللَّبَنَ، فَقَالَ جِبْرِيلُ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَاكَ لِلْفِطْرَةِ، وَلَوْ أَخَذْتَ الْخَمْرَ غَوَتْ أُمَّتُكَ. تَابَعَهُ مَعْمَرٌ وَابْنُ الْهَادِ وَعُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ وَالزُّبَيْدِيُّ عَنِ الزُّهْرِيِّ.
Абул Ямон, Шуъайбдан, у Зуҳрийдан: Менга Саид ибнул Мусайяб хабар берди: У Абу Ҳурайрани (розияллаҳу анҳу) эшитди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга Исо (Қудс)га тунда сафар қилдирилган (Исро) кечаси икки қадаҳ — хамр (май) ва сут келтирилди. У иккисига қарадилар, сўнг сутни олдилар. Жибрил: Сени фитратга ҳидоят қилган Аллаҳга ҳамд бўлсин; агар хамрни олганингда, умматинг адашар эди, деди. Буни Маъмар, Ибнул Ҳод, Усмон ибн Умар ва Зубайдий Зуҳрийдан (ривоят қилиб) мутобаъа қилдилар.
حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَمِعْتُ مِنْ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَدِيثًا لاَ يُحَدِّثُكُمْ بِهِ غَيْرِي قَالَ " مِنْ أَشْرَاطِ السَّاعَةِ أَنْ يَظْهَرَ الْجَهْلُ، وَيَقِلَّ الْعِلْمُ، وَيَظْهَرَ الزِّنَا، وَتُشْرَبَ الْخَمْرُ، وَيَقِلَّ الرِّجَالُ، وَيَكْثُرَ النِّسَاءُ، حَتَّى يَكُونَ لِخَمْسِينَ امْرَأَةً قَيِّمُهُنَّ رَجُلٌ وَاحِدٌ ".
Муслим ибн Иброҳим, Ҳишомдан: Бизга Қатода, у Анасдан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: У: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан бир ҳадис эшитдим, уни сизларга мендан бошқа ҳеч ким айтиб бермайди. У: «Соат (қиёмат) аломатларидан — жоҳилликнинг пайдо бўлиши, илмнинг камайиши, зинонинг авж олиши, хамр ичилиши, эркакларнинг камайиши, аёлларнинг кўпайиши — ҳатто эллик аёлга битта эркак қаровул бўлиб қолишидир» дедилар, деди.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا سَلَمَةَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، وَابْنَ الْمُسَيَّبِ، يَقُولاَنِ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ يَزْنِي الزَّانِي حِينَ يَزْنِي وَهْوَ مُؤْمِنٌ، وَلاَ يَشْرَبُ الْخَمْرَ حِينَ يَشْرَبُهَا وَهْوَ مُؤْمِنٌ، وَلاَ يَسْرِقُ السَّارِقُ حِينَ يَسْرِقُ وَهْوَ مُؤْمِنٌ ". قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ كَانَ يُحَدِّثُهُ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ثُمَّ يَقُولُ كَانَ أَبُو بَكْرٍ يُلْحِقُ مَعَهُنَّ " وَلاَ يَنْتَهِبُ نُهْبَةً ذَاتَ شَرَفٍ، يَرْفَعُ النَّاسُ إِلَيْهِ أَبْصَارَهُمْ فِيهَا حِينَ يَنْتَهِبُهَا وَهْوَ مُؤْمِنٌ ".
Аҳмад ибн Солиҳ, Ибн Ваҳбдан: Менга Юнус, у Ибн Шиҳобдан хабар берди: Мен Абу Салама ибн Абдураҳмон ва Ибнул Мусайябнинг шундай деяётганларини эшитдим: Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу) айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Зинокор зино қилаётган пайтида мўмин ҳолда зино қилмайди; хамр ичувчи уни ичаётган пайтида мўмин ҳолда ичмайди; ўғри ўғирлаётган пайтида мўмин ҳолда ўғирламайди» дедилар. Ибн Шиҳоб: Менга Абдулмалик ибн Абу Бакр ибн Абдураҳмон ибнул Ҳорис ибн Ҳишом хабар берди: Абу Бакр буни Абу Ҳурайрадан айтиб берар, сўнг: Абу Бакр улар билан бирга: «Ва у (киши) — одамлар унга кўзларини тикадиган қадрли (катта) бир ўлжани, уни талаётган пайтида мўмин ҳолда талаб олмайди» (деганни) қўшар эди, дер эди.