حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَحْمُودُ بْنُ الرَّبِيعِ الأَنْصَارِيُّ، أَنَّ عِتْبَانَ بْنَ مَالِكٍ ـ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِمَّنْ شَهِدَ بَدْرًا مِنَ الأَنْصَارِ ـ أَنَّهُ أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَنْكَرْتُ بَصَرِي وَأَنَا أُصَلِّي لِقَوْمِي، فَإِذَا كَانَتِ الأَمْطَارُ سَالَ الْوَادِي الَّذِي بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ، لَمْ أَسْتَطِعْ أَنْ آتِيَ مَسْجِدَهُمْ فَأُصَلِّيَ لَهُمْ، فَوَدِدْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَّكَ تَأْتِي فَتُصَلِّي فِي بَيْتِي، فَأَتَّخِذُهُ مُصَلًّى. فَقَالَ " سَأَفْعَلُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ ". قَالَ عِتْبَانُ فَغَدَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ حِينَ ارْتَفَعَ النَّهَارُ، فَاسْتَأْذَنَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَذِنْتُ لَهُ فَلَمْ يَجْلِسْ حَتَّى دَخَلَ الْبَيْتَ، ثُمَّ قَالَ لِي " أَيْنَ تُحِبُّ أَنْ أُصَلِّيَ مِنْ بَيْتِكَ ". فَأَشَرْتُ إِلَى نَاحِيَةٍ مِنَ الْبَيْتِ فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَكَبَّرَ، فَصَفَفْنَا، فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ، ثُمَّ سَلَّمَ وَحَبَسْنَاهُ عَلَى خَزِيرٍ صَنَعْنَاهُ، فَثَابَ فِي الْبَيْتِ رِجَالٌ مِنْ أَهْلِ الدَّارِ ذَوُو عَدَدٍ فَاجْتَمَعُوا، فَقَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ أَيْنَ مَالِكُ بْنُ الدُّخْشُنِ فَقَالَ بَعْضُهُمْ ذَلِكَ مُنَافِقٌ لاَ يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ. قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَقُلْ، أَلاَ تَرَاهُ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. يُرِيدُ بِذَلِكَ وَجْهَ اللَّهِ ". قَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ. قَالَ قُلْنَا فَإِنَّا نَرَى وَجْهَهُ وَنَصِيحَتَهُ إِلَى الْمُنَافِقِينَ. فَقَالَ " فَإِنَّ اللَّهَ حَرَّمَ عَلَى النَّارِ مَنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. يَبْتَغِي بِذَلِكَ وَجْهَ اللَّهِ ". قَالَ ابْنُ شِهَابٍ ثُمَّ سَأَلْتُ الْحُصَيْنَ بْنَ مُحَمَّدٍ الأَنْصَارِيَّ أَحَدَ بَنِي سَالِمٍ وَكَانَ مِنْ سَرَاتِهِمْ عَنْ حَدِيثِ مَحْمُودٍ فَصَدَّقَهُ.
Yahyo ibn Bukayr, Laysdan, u Uqayldan, u Ibn Shihobdan: Menga Mahmud ibnur Rabi' Ansoriy xabar berdi: Itbon ibn Molik — u Nabiy sollallahu alayhi vasallam sahobalaridan, Ansordan Badrda qatnashganlardan edi — Rasulullah sollallahu alayhi vasallamga kelib: Ey Rasulullah, men ko'zimni yo'qotib (zaiflashib) qoldim, men o'z qavmimga imomlik qilaman. Yomg'irlar bo'lganida, men bilan ular orasidagi vodiy suvga to'ladi, men ularning masjidiga kelib, ularga imomlik qila olmayman. Men, ey Rasulullah, siz kelib mening uyimda namoz o'qishingizni, men uni namoz joyi (masjid) qilib olishimni xohlayman, dedi. U: «Inshaallah, qilaman» dedilar. Itbon aytdi: Rasulullah sollallahu alayhi vasallam va Abu Bakr kun ko'tarilgan paytda keldilar. Nabiy sollallahu alayhi vasallam izn so'radilar, men unga izn berdim. U uyga kirmaguncha o'tirmadilar. So'ng menga: «Uyingning qaysi joyida namoz o'qishimni xohlaysan?» dedilar. Men uyning bir tomonini ishora qildim. Nabiy sollallahu alayhi vasallam turib, takbir aytdilar, biz saf tortdik. U ikki rak'at o'qidilar, so'ng salom berdilar. Biz uni o'zimiz tayyorlagan xaziyr (taom)ga ushlab qoldik. Uyga xonadon ahlidan bir necha kishi kelib yig'ildi. Ulardan biri: Molik ibnud Duxshun qani? dedi. Boshqasi: U munofiq, Allahni va Uning Rasulini sevmaydi, dedi. Nabiy sollallahu alayhi vasallam: «Bunday dema, uni «La ilaha illallah» deganini ko'rmaysanmi? U bu bilan Allahning yuzini (roziligini) istaydi» dedilar. U: Allah va Uning Rasuli biluvchiroq, dedi. (Itbon): Biz: Biz uning yuzini (qiyofasini) va nasihatini munofiqlarga (qaratilgan) deb ko'ramiz, dedik. U: «Albatta Allah — «La ilaha illallah» deb, bu bilan Allahning yuzini istagan kishini do'zaxga harom qildi» dedilar. Ibn Shihob: So'ng men Husayn ibn Muhammad Ansoriydan — Banu Solimning biri va ularning ashroflaridan edi — Mahmudning hadisi haqida so'radim, u uni tasdiqladi, dedi.