حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ دَخَلَ عَلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا مَرِيضٌ فَتَوَضَّأَ فَصَبَّ عَلَىَّ أَوْ قَالَ صُبُّوا عَلَيْهِ فَعَقَلْتُ فَقُلْتُ لاَ يَرِثُنِي إِلاَّ كَلاَلَةٌ، فَكَيْفَ الْمِيرَاثُ فَنَزَلَتْ آيَةُ الْفَرَائِضِ.
Муҳаммад ибн Башшор, Ғундардан: Бизга Шуъба, у Муҳаммад ибнул Мункадирдан айтиб берди: Жобир ибн Абдуллаҳни (розияллаҳу анҳумо) эшитдим: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менинг олдимга кирдилар, мен касал эдим. У киши таҳорат олдилар ва устимга (сув) қуйдилар — ёки: унга қуйинглар, дедилар — мен ўзимга келдим. Мен: Менга калола(узоқ қариндош)дан бошқа ворис бўлмайди, мерос қандай бўлади? дедим. Шунда фарзлар (мерос улушлари) ояти нозил бўлди.